خورشید حق

هو

۱۲۱

بدلیل حرکت ناجوانمردانه ی سازمان فیلترینگ و فیلتر کردن وبلاگ بزرگ

خورشید حق از این پس این وبلاگ با آدرس جدید و با وسعت کاری بیشتر

در خدمت شما فقرای عزیز میباشد .

آدرس جدید وبلاگ خورشید حق : www.rightsun.blogfa.com

نوشته شده توسط خاک پای فقرا در یکشنبه دوم تیر 1387 ساعت 8:46 قبل از ظهر | لینک ثابت |

هو

۱۲۱

بدلیل حرکت ناجوانمردانه ی سازمان فیلترینگ و فیلتر کردن وبلاگ بزرگ

خورشید حق از این پس این وبلاگ با آدرس جدید و با وسعت کاری بیشتر

در خدمت شما فقرای عزیز میباشد .

آدرس جدید وبلاگ خورشید حق : www.rightsun.blogfa.com

نوشته شده توسط خاک پای فقرا در یکشنبه دوم تیر 1387 ساعت 8:45 قبل از ظهر | لینک ثابت |

هو

۱۲۱

بدلیل حرکت ناجوانمردانه ی سازمان فیلترینگ و فیلتر کردن وبلاگ بزرگ

خورشید حق از این پس این وبلاگ با آدرس جدید و با وسعت کاری بیشتر

در خدمت شما فقرای عزیز میباشد .

آدرس جدید وبلاگ خورشید حق : www.rightsun.blogfa.com

نوشته شده توسط خاک پای فقرا در یکشنبه دوم تیر 1387 ساعت 8:45 قبل از ظهر | لینک ثابت |

هو

۱۲۱

بدلیل حرکت ناجوانمردانه ی سازمان فیلترینگ و فیلتر کردن وبلاگ بزرگ

خورشید حق از این پس این وبلاگ با آدرس جدید و با وسعت کاری بیشتر

در خدمت شما فقرای عزیز میباشد .

آدرس جدید وبلاگ خورشید حق : www.rightsun.blogfa.com

نوشته شده توسط خاک پای فقرا در یکشنبه دوم تیر 1387 ساعت 8:45 قبل از ظهر | لینک ثابت |

هو

۱۲۱

بدلیل حرکت ناجوانمردانه ی سازمان فیلترینگ و فیلتر کردن وبلاگ بزرگ

خورشید حق از این پس این وبلاگ با آدرس جدید و با وسعت کاری بیشتر

در خدمت شما فقرای عزیز میباشد .

آدرس جدید وبلاگ خورشید حق : www.rightsun.blogfa.com

نوشته شده توسط خاک پای فقرا در یکشنبه دوم تیر 1387 ساعت 8:45 قبل از ظهر | لینک ثابت |

هو

۱۲۱

بدلیل حرکت ناجوانمردانه ی سازمان فیلترینگ و فیلتر کردن وبلاگ بزرگ

خورشید حق از این پس این وبلاگ با آدرس جدید و با وسعت کاری بیشتر

در خدمت شما فقرای عزیز میباشد .

آدرس جدید وبلاگ خورشید حق : www.rightsun.blogfa.com

نوشته شده توسط خاک پای فقرا در یکشنبه دوم تیر 1387 ساعت 8:44 قبل از ظهر | لینک ثابت |

عکس های نسبتا قدیمی از جناب آقای مردانی

۴ عکس از جناب آقای حاج یوسف مردانی درویش صدقعلی تقدیم به فقرا

(با نظرات خود ما را در امر خدمت به فقرا یاری فرمایید)

نوشته شده توسط خاک پای فقرا در سه شنبه سوم اردیبهشت 1387 ساعت 2:23 بعد از ظهر | لینک ثابت |

تصوف و شریعت 2

4. رابطه شريعت و طريقت و حقيقت

مى‏توان گفت، اين موضوع از مهم‏ترين مسائل بحث‏انگيز جهان تصوف شده است، تا جايى كه سازگارى ميان تعابير مختلف آنها بويژه در باب «حقيقت» بسيار مشكل است. برخى از آنان در تفاسير خود، جنبه معرفتى آن‏را لحاظ مى‏كنند و پاره‏اى جنبه عينى آن‏را(54)؛ در برخى از تعابير آنها شريعت به معناى عام موردنظر است و در بعضى ديگر به معناى خاص. در نوع گرايش نيز بعضى از آنان، شريعت را ترجيح مى‏دهند و مكتب خود را بر پايه آن استوار كرده‏اند و برخى بر عكس.(55)

آنها بر اساس تفسير باطنى خود از دقايق اعمال شرعى(56) و تفكيك اعمال ظاهرى از باطنى و ترجيح عمل قلبى بر عمل جوارحى، به اين نتيجه رسيده‏اند كه هر يك از اعمال قلبى و جوارحى جايگاه ويژه خود را دارد و قلمرو فهم و تبليغ آن مى‏تواند از هم جدا باشد. بر اين اساس يك دانش مربوط به حقيقت و باطن دين است، و در قلمرو فهم و تعليم عارف مى‏گنجد و علمى ديگر مربوط به ادب شرع و ظواهر و اعمال جوارحى است كه به عهده فقيه مى‏باشد.(57)

اساس سخن آنان در اين است كه شريعت را به‏طور كلى، ظاهرى هست و باطنى؛ ظاهر آن اعمال و احكام شرعى از قبيل نماز و روزه است كه دستورات آن از جانب خدا و پيامبر(ص) رسيده است و باطن آن، اعمال قلبى و سرى و روحى است كه آنها را طريقت مى‏گويند و در واقع مى‏توان گفت طريقت در نگاه آنان همان باطن شريعت و مراحل سير و سلوك عرفانى و منازل و مقامات است كه مصاديق آن در ترك دنيا و دوام ذكر و توجه به خدا و تضرع و صدق و طهارت بوده و پيامبر(ص) نيز مصداق اتم اين ترك دنيا و سير و سلوك است.(58)

از ديدگاه آنها همان‏گونه كه انسان با وجودِ داشتن بدن و نفس و عقل، در واقع داراى سه بخش جدا نيست بلكه نسبت آنها به‏هم، نسبت ظاهر و باطن است، اين سه عنوان در زبان عارفان نيز از اين قبيل است و يكى ظاهر است و ديگرى باطن و سومى باطن باطن.(59)

نجم الدين رازى درباره اين تقسيم بندى مى‏گويد «شريعت را ظاهرى هست و باطنى؛ ظاهر آن اعمال بدنى و باطن آن اعمال قلبى و سرى و روحى است و آنرا طريقت گويند.»(60)

در آثار صوفيه، حديثى منسوب به پيامبر(ص) با عنوان «الشريعة اقوالى و الطريقة افعالى و الحقيقة احوالى» نيز ديده مى‏شود. حديثى كه سيد حيدر آملى كتاب اسرار الشريعه و برخى از ديگر آثار خود را بر اساس آن سامان داده است.(61) ما در اين مقام براى روش‏شدن چگونگى رابطه اين مراتب با يكديگر به سه مبحث ذيل اشاره مى‏كنيم: 1. جدايى ناپذيرى اين مراتب 2. تاكيد بر باطن شريعت و تقدم آن برظاهر 3. تفكيك قلمرو دانش اهل شريعت از فهم ارباب طريقت و حقيقت.

1. جدايى‏ناپذيرى اين مراتب

گرچه تعابير مختلفى كه از اين مراحل سه‏گانه ارائه شده است(62) مى‏تواند دستاويز مخالفان عرفان و تصوّف قرار گيرد و چه بسا در پيچ و خم بازى با الفاظ بتوان براى متهم‏كردن متصوفه به تفكيك شريعت از طريقت و حقيقت و ابزارانگارى و بى‏مبالاتى نسبت بدان دستاويزى پيدا كرد، اما با بررسى سخنان و ديدگاه‏هاى عارفان انفكاك‏ناپذيرى اين سه، نزد آنان مسلم است.

در هر يك از آثار صوفيان اين نكته مشهود است كه آنان به‏طور مستقيم يا غيرمستقيم به انفكاك‏ناپذيرى شريعت و طريقت و حقيقت، اشاره كرده‏اند.

هجويرى مى‏نويسد:

پس شريعت فعل بنده بود و حقيقت داشت خداوند و حفظ و عصمت وى ـ جل جلاله ـ پس اقامت شريعت بى‏وجود حقيقت محال بود و اقامت حقيقت بى‏حفظ شريعت محال و مثال اين چون شخصى باشد زنده بجان چون جان از وى جدا شود شخص مردارى شود و جان بادى. پس قيمت‏شان به‏مقارنه يكديگرست، همچنان شريعت بى‏حقيقت ريائى بود و حقيقت بى‏شريعت نفاقى، قوله تعالى «والذين جاهدوا فينا لنهدينّهم سبلنا» مجاهدت شريعت و هدايت حقيقت، آن يكى حفظ بنده مر احكام ظاهر را بر خود و ديگر حفظ حق مر احوال باطن را بر بنده، پس شريعت از مكاسب بود و حقيقت از مواهب.(63)

نسفى گويد:

بدان كه شريعت گفتِ انبياست، و طريقت كرد انبياست، و حقيقت ديدِ انبيا. سالك بايد كه اول از علم شريعت آن چه ما لابدّ است بياموزد و ياد گيرد، و آن گاه از عمل طريقت آنچه ما لابدّ است بياموزد، و آنگاه از عمل حقيقت. اى درويش هر كه قبول مى‏كند آنچه پيمبر(ص) وى گفته است، از اهل شريعت است، و هر كه انجام مى‏دهد آنچه پيغمبر انجام داده است، از اهل حقيقت است.(64)

ملاحظه مى‏شود در اين تعابير و تعابير فراوان و صريح هر يك از مشايخ عرفان و تصوف هيچ گاه به جدايى بين اين سه مرحله اشاره نشده است و چه بسا تاكيد شده كه شريعت‏مدار بودن عارفان در مراحل سير و سلوك، مقدم بردو مرحله ديگر است. بويژه اگر در مثال‏هاى آنها دقت كنيم، اين امر روشن‏تر مى‏شود.

ابن سبعين،(65) خواجه عبدالله،(66) سراج طوسى،(67) ابوطالب مكى(68)، سلمى در رساله الفرق بين الشريعة والحقيقة(69)، احمد جام(70)، شبسترى(71) و ميبدى در كشف الاسرار(72) نيز بر تقدم شريعت بر طريقت و لزوم مراعات احكام شرعى، تاكيد دارند.

قشيرى نيز به زيبايى تمام در باره جدايى‏ناپذيرى اين مراتب سخن مى‏گويد:

شريعت امر بود به التزام بندگى و حقيقت مشاهدت ربوبيت بود، هر شريعت كه مؤيد نباشد به حقيقت، پذيرفته نبود، هر حقيقت كه بسته نبود به شريعت با هيچ حاصل نيايد و شريعت به تكليف خلق آمده است و حقيقت خبر دادن است از تصرف حق، شريعت پرستيدن حق است و حقيقت ديدن حق است. شريعت قيام كردن است به آنچه فرموده و حقيقت ديدن است آن را كه قضا و تقدير كردست. از استاد بو على دقاق شنيدم كه گفت اياك نعبد (يعنى نگهداشتن) شريعت است و اياك نستعين (اقرار) به حقيقت است و بدان كه حقيقت، شريعت است از آنجا كه واجب آمد به فرمان (وى) و حقيقت نيز شريعت است از آن جا كه معرفت، به امر او واجب آمد.(73)

شبسترى نيز در گلشن راز اين پيوستگى را به روشنى بيان مى‏كند(74) ابن عربى و شاگردان مكتب او اعم از شيعى و سنى نظير قونوى و قيصرى و سيد حيدر و كاشانى نيز بياناتى كافى در اين زمينه دارند.

امام خمينى(ره) ضمن اثبات معانى باطنى براى عبادات، به ويژه نماز و لزوم توجه به آداب باطنى و قلبى نماز جهت برخوردارى آن از روح ملكوتى، راه وصول به باطن را تادّب به آداب ظاهرى آن مى‏داند.(75) وى در جاى ديگرى مى‏گويد:

بدان كه هيچ راهى در معارف الهيه پيموده نمى‏شود مگر آن‏كه ابتدا كند انسان از ظاهر شريعت و تا انسان متادب به آداب شريعت حقه نشود هيچ يك از اخلاق حسنه از براى او به حقيقت پيدا نشود و ممكن نيست كه نور معرفت در قلب او جلوه كند و علم باطن و اسرار شريعت از براى او منكشف شود. و پس از انكشاف حقيقت و بروز انواع معارف در قلب نيز متادّب به آداب خواهد بود و از اين جهت دعوى بعضى باطل است كه به ترك ظاهر، علم باطن پيدا شود(76)

و در جاى ديگر مى‏گويد «هيچ گاه بى‏تشبّث به صورت و ظاهر، به لب و باطن نتوان رسيد و ترك ظاهر، مساوى است با ابطال ظاهر و باطن شرايع»(77)

2. تاكيد بر باطن شريعت و تقدم آن بر ظاهر

صوفيان اگرچه بر جدايى‏ناپذيرى شريعت، از طريقت و حقيقت تاكيد دارند و تلاش مى‏كنند تا تعاليم طريقتى و صوفيانه خود را با آموزه‏هاى كتاب و سنت، تطبيق دهند،(78) نمى‏توان منكر شد كه ديدگاه آنان درباره شريعت و رابطه آن با طريقت و حقيقت و اساسا نسبت ظاهر و باطن، با ديدگاه ديگر فرقه‏هاى اسلامى تفاوتى روشن دارد. در پايبندى غالب مشايخ صوفيه به فروع احكام دين و اعمال ظاهرى و عادات صورى، اگرچه ترديدى نيست، نمى‏توان ترديد كرد كه بسيارى از آنان در پى‏تقسيم، كفه باطنى‏گرى را سنگين‏تر گرفتند و تقيدات درونى و روحى را نسبت به معاملات ظاهر، ترجيح دادند(79). شايد بتوان گفت يكى از اساسى‏ترين عوامل نزاع آنان با متشرعان، به ويژه فقيهان و متكلمان و تكفير و تفسيق آنان توسط برخى از دانشمندان اسلامى،(80) در همين نكته نهفته است. آنان اگرچه عقيده اسماعيليان را، به جهت افراط در باطنى‏گرى، و تاكيد بر باطن معارف دينى مورد حمله قرار مى‏دهند و آن را موجب ضلالت و ضربه به ظواهر دينى مى‏دانند(81)، خود نيز در تأكيد بر حقيقت و طريقت، كه تعبيرى ديگر از باطن اسماعيليان است، به پيامدى مشابه گرفتار شده‏اند. آنان مدعى هستند كه تعاليم و علوم خاصّشان، باطن شريعت است كه آن را به صورت مستقيم از خدا مى‏گيرند؛ نه همانند محدثين و فقها از مردگان و لابلاى كتب،(82) و بر اين عقيده هستند كه كلمات آنها درباره طريقت در واقع همان اسرار شريعت است كه به واسطه كشف الهى و به گونه تقليد مستقيم از شارع و با املاى الهى بدان دست مى‏يابند.(83)

از منظر صوفيان علم باطن سرّى از اسرار الهى است كه ويژه بندگان خاص بوده و منحصر در قلوب اولياست و از اينجاست كه بين حقيقت و شريعت تفاوت قايل مى‏شوند.(84)

از معروف كرخى و برخى ديگر از نخستين بنيانگذاران تصوف، نقل شده كه تصوف در اصل پيوستگى و تمسّك به حقايق در برابر رسوم شريعت و قوانين و سنن است و آنچه اصل و اساس است و مخاطب آن افراد برجسته و صوفيان هستند، همان حقايق و تعاليم باطنى است نه رسوم ظاهرى شريعت(85).

ابوطالب مكى در كتاب قوت القلوب مباحثى را در باب علم ظاهر و باطن طرح كرده و با ارائه شواهدى از آيات و احاديث، بر ترجيح علم باطن بر ظاهر تاكيد كرده، از قول برخى مشايخ تصوف نقل مى‏كند كه علم ظاهر از عالم ملك است و علم باطن از عالم ملكوت و اوّلى علم دنياست، چرا كه در دنيا بدان محتاج هستيم و دومى علم آخرت، چرا كه زاد و توشه آخرت است و چنين استدلال مى‏كند كه عالم ملك خزانه علم ظاهر است و قلب خزانه ملكوت و باب علم باطن است و بنابراين فضل علم باطن بر علم ظاهر، مانند فضل ملك است بر ملكوت.(86)

ابن عربى نيز شريعت، (به تعبير خودش علم احكام) را به جسم، و حقيقت (احكام باطنى) را به روح آن تشبيه كرده، و شريعت را صورت ظاهرى حقيقت دانسته، مى‏گويد: راز اين‏كه صوفيان بين شريعت و حقيقت تفاوت گذارده‏اند اين است كه آنان احساس كردند همگان شريعت و علم ظاهرى را فهميده، بدان عمل مى‏كنند، اما حقيقت را فقط عده‏اى خاص مى‏فهمند.(87) سيد حيدر آملى اگرچه در بسيارى از موارد كلامش شريعت و طريقت و حقيقت را اعتباراتى از يك واقع معرفى مى‏كند، در عين حال نسبت شريعت به طريقت را ، همانند بسيارى ديگر از صوفيان، نسبت پوست به مغز مى‏داند. وى علم طريقت را نيز در مقايسه با حقيقت با همين نسبت تبيين مى‏كند و برآن است كه در اين مقايسه، پوست كجا و مغز كجا.(88)

طبيعى است كه وقتى صوفيه به جنبه‏هاى باطنى ديانت و عمل مى‏انديشند، آنچه براى آنها اساس است، فهم حقيقت عبادات است.(89) و در عمل خود به تكاليف، به حدود و شرايط ظاهرى معين شده از طرف شرع اكتفا نمى‏كنند و در حركت و سكون و قيام و قعود خود به گونه‏اى رفتار مى‏كنند كه لحظه‏اى از مشاهده حق باز نمانند و شريعت‏مدارى را در آن مى‏بينند كه بدو خورند و بدو گيرند و بدو روند و بدو بينند و بدو شنوند و هميشه بدو باشند، نه اين‏كه صرفا به عمل ظاهرى و حدود و شرايط خشك فقهى عمل كنند.(90)

3. تفكيك قلمرو دانش اهل شريعت از فهم ارباب طريقت و حقيقت:

صوفيان علاوه بر تقسيم و درجه‏بندى شريعت، طريقت و حقيقت و تمييز بين اين مراتب؛ قلمرو شناخت و ارائه هر يك از اين امور را ويژه گروه‏ها و افراد خاصى مى‏دانند و چه بسا با اين تفكيك و پاره‏اى از تعبيرهاى خود، اسباب حساسيت مخالفان، به ويژه فقها را فراهم كرده‏اند. ابونصر سراج، بعد از تقسيم علم به باطن و ظاهر، مى‏گويد، هر يك از اين علوم جايگاه و صاحبانى مخصوص به خود دارد. وى عالمان را به سه دسته اصحاب حديث، فقها و صوفيه تقسيم مى‏كند و مى‏گويد: هر يك از اين سه گروه با نوعى از علم و عمل و حقيقت و حال همراهند و آن وظايفى كه به عهده فقيه است با وظيفه‏اى كه به عهده صوفى است تفاوت دارد.(91) غزالى اين تقسيم‏بندى را به گونه‏اى ديگر انجام مى‏دهد و بعد از تقسيم علما به علماى رسوم و علماى قلوب مى‏گويد:

و بدين خاطر است كه به عالمان علوم ظاهرى، زينت زمين و ملك و به عالمان باطن زينت آسمان و ملكوت، گفته شده است(92)

و در جاى ديگر عالمان آخرت (صوفيه) را مفتيان قلوب دانسته است كه در آخرت اسباب نجات از قهر و غلبه مى‏باشند؛ بر خلاف فقها كه كارشان رتق و فتق امور اين جهانى است.(93) با توجه به تفكيك اين وظايف و اهميت كار صوفيان حتى دانشمندانى نظير ابن‏حجر هيثمى و ديگران در مقايسه محدثان و فقها و صوفيه، صوفيان را برترى مى‏بخشند.(94) حساسيت فقها آنگاه بيشتر مى‏شود كه صوفيه خود را حامل اسرار الهى و وارثان اسرار اولياء و انبياء دانسته، برآنند كه تنها عمل‏كننده به احكام ظاهرى و باطنى آنان مى‏باشند و غير صوفيان تنها عامل به احكام ظاهرى شريعت هستند.(95) از طرف ديگر فقيهان را فاقد بصيرت و فهم عميق دين دانسته و عبادت فقيهانه را عبادتى بى‏ارزش و غير مستمر و ظاهرى قلمداد كرده‏اند كه ويژه اوقات خاصى است و در غير آن وقت خاص عاطل و باطل است.(96) طرفه آن‏كه:

عارف و فقيه و متكلم هر كدام وظيفه و اثرى مخصوص در مذهب دارند. عارف ربانى روحانيت مذهب را مى‏افزايد و خلايق را به سوى خداپرستى جذب و رهبرى مى‏كند و در مثل قوه جاذبه و مولده است. اما فقيه احكام ظاهرى شريعت را نگاهبانى مى‏كند و به منزله قوه ماسكه است. و وظيفه متكلم حمايت و پاسبانى و دفع دشمنان دين است و از اين جهت او را به قوه دافعه مانند بايد كرد.

دفتر صوفى سواد و حرف نيست

جز دل اسپيد همچون برف نيست

زاد دانشمند آثار قلم

زاد صوفى چيست انوار قدم(97)

و نتيجه آن چنين مى‏شود كه: از شافعى مى‏پرسيد امثال اين مسايل

يكى از پژوهشگران معاصر مى‏نويسد:

در ميان اصحاب ائمه اطهار، كسانى اخذ احكام شريعت كردند و آن را ترويج نمودند و كسانى از جنبه ولايتى و طريقتى ايشان، مأمور دعوت به تهذيب نفس و سلوك الى الله شدند كه مشايخ صوفيه يا عرفا هستند و از اينجا بود كه طريقت اسلامى به نام «طريقت مرتضوى در قياس با شريعت محمدى» ناميده شده است.(98)

صوفيه علت تفاوت وظايف صوفى با فقيه را با توجه به تمايز حوزه مسئوليت هر يك تفسير مى‏كنند و مى‏گويند، كار فقيه مربوط به اعضاء و جوارح مكلفان و پى‏گيرى وظايف سياسى و اجتماعى و سامان دادن امور ظاهرى است؛ اما وظيفه و قلمرو مسئوليت عارف و صوفى امور مربوط به باطن و قلب و طبابت امراض درونى انسان‏ها و پى‏گيرى تربيت روحى و معنوى آنهاست. با توجه به اين تفاوت قلمرو و اهداف است كه بايد فقيهان، آشناى احكام فرعى و وظايف ظاهرى و متكلمان، متخصص ابعاد كلامى شريعت و صوفيان، آشنايانِ احكام روحى و وظايف قلبى باشند. از چنين زاويه‏اى است كه چه بسا فقيه و متكلم فردى را مسلمان و مؤمن بدانند، اما عارف به صحّت چنين ايمانى گواهى ندهد.(99) از اين‏رو غزالى فهم معناى اخلاص، خشوع و احتراز از ريا در عبادات را كه از دستورات فقيهان نيز مى‏باشد، منوط به فراگيرى از صوفيان كرده، بر آن است كه آنان در پاسخ به اين امور درمانده مى‏شوند و حتى اگر پاسخى ارائه دهند از شأن و حوزه كارى خود خارج شده‏اند چرا كه اين امور مربوط به آخرت است و فهم دقايق آن به عهده ارباب اشارت و سردمداران بشارت است و ناسوتيان را چه رسد كه بر كرسى لاهوتيان تكيه زنند. از نگاه وى، اگر فردى بعد از نيت، مشغول نماز گردد و از آغاز تا انجام آن، در فكر چيز ديگرى و در خيال ساخت و ساز عمارت و معامله در بازار باشد، نمازش از شرايط فقهى برخوردار است و فقيه به صحت و قبولى آن حكم مى‏كند.(100) اما صوفى كه جز به صفاى قلب نمى‏انديشد، به چنين عباداتى جز به ديده تحقير نمى‏نگرد.

در راستاى همين تفكيك وظايف است كه صوفيان، خود را حاملان فهم اسرار حقايق شرع و متصدى و مروج امر ولايت و طريقت مى‏دانند.(101)

ابن عربى بعد از طرح اين ادعا كه فهم باطن و توضيح اين نكته كه خطاب برخى از آيات قرآن ويژه صوفيان است، مى‏گويد:

ما خلق الله اشق و لااشد من علماء الرسوم على اهل الله المختصين بخدمته، العارفين به، من طريق الوهب الالهى الذى منهم اسراره فى خلقه و منهم معانى كتابه و اشارات خطابه فهم لهذه الطايفة مثل الفراعنة للرسل و لما كان الامر كما ذكرنا عدل اصحابنا الى الاشارات.(102)

به‏علاوه آنان معتقدند كه علوم خود را از راه تعلّم فرا نمى‏گيرند بلكه از طريق ذوق و سلوك و تجليات الهى به دست مى‏آورند. اين علم سرّى است كه ويژه خواص است و از راه درس و فكر دست‏يافتنى نيست.(103) و حتى عالمان غيرصوفى را به سخريه مى‏گيرند كه علمشان را از مردگان گرفته‏اند و چنين علمى را براى مريدان خود به عنوان آفت سلوك مى‏دانند و از آن وحشت دارند.(104) به برخى از احاديث نيز تمسك مى‏كنند. به عنوان نمونه نقل كنند كه جبرئيل با شريعت بر پيامبر نازل شد و بعد از استقرار شريعت، حقيقت و حكمت واقعى را بر او نازل كرد و به دنبال آن، پيامبر برخى از اصحاب خود را مخصوص علم باطن شريعت كرد و اولين فرد از اين افراد كه از حقيقت و باطن، سخن گفت، على بود و در پى آن اين ويژگى به برخى منتقل شد كه از جمله آنها جُنيد، سرى سقطى و محاسبى مى‏باشند و اين روند همواره ادامه دارد.(105)

و نيز از پيامبر نقل كرده‏اند كه «وقتى از جبرئيل درباره علم باطن سؤال كردم جبرئيل گفت: اين را از خدا سؤال كردم و خداوند در جوابم فرمود: اين علم سرى از اسرارم است كه تنها در قلب برخى از بندگانم قرار مى‏دهم و هيچ كس از آن مطلع نيست.»(106) و تنها كسانى به ارزش اين اسرار پى برده، به علم حقيقت و طريقت مى‏رسند و شايستگى رسيدن به چنين علمى را پيدا مى‏كنند كه علاوه بر داشتن استعداد و زمينه قبلى ـ البتّه با پذيرش اصل سرّ قدر ـ ساليان دراز به خدمت شيخ و پير درآمده، از دستورات و حتّى باطن وى استفاده كنند.

با توجه به اين‏كه براى حالات و طرق معنوى، بر خلاف احوال ظاهرى، نمى‏توان حدود و ثغور مشخصى بيان كرد و آن را تحت ضابطه عام و حكم كلى قرار داد، مى‏بينيم كه عارفان ارشاد باطن را خارج از دايره دستورات ظاهرى شريعت مى‏دانند. و براى رسيدن به حقيقت و ارائه طريق سير و سلوك و طى طريق معنوى و باطنى، پير را به جاى فقيه مى‏نشانند. و چه بسا كه وى براى هر مريدى با توجه به حالات و استعداد او، نسخه‏اى خاص و احيانا متضاد بپيچد. اما فقيه نسخه‏اى عمومى و هميشگى و دستورالعملى يكسان، براى عموم مقلدان صادر مى‏كند.(107)

در اين تقسيم‏بندى شيخ صوفى ملزم است به طالبان حقيقت و مريدان خود، چنين دستور دهد كه هميشه و در همه جا وقتتان را در اختيار حق بگذاريد.(108) امّا از ديدگاه فقيه عبادت و نيايش مخصوص ساعات و ايام خاصى است.

ادامه دارد ...

نوشته شده توسط خاک پای فقرا در دوشنبه دوم اردیبهشت 1387 ساعت 10:1 بعد از ظهر | لینک ثابت |

تصوف و شریعت

مقاله حاضر به گزارش و بررسى ديدگاه بزرگان تصوف و عرفان نسبت به شريعت و احكام عملىِ دين مى‏پردازد. مراد از صوفيان در اين مقاله بزرگان و افراد برجسته تصوف و عرفان مى‏باشد؛ افرادى كه رشد و رواج تعاليم صوفيه وامدار آنان بوده است و مورد قبول صوفيان نيز مى‏باشند. بررسى رفتار و گفتار منسوبان و پيروان اين راه و رسم و كسانى كه ظاهر درويشى را به ارث برده‏اند تحقيقى جدا مى‏طلبد و طبعا نتايج ديگرى نيز در پى خواهد داشت.

● نويسنده: علی آقا نوری

● منبع: فصل نامه ـ هفت آسمان ـ شماره ۱۶

شريعت در اصطلاح، تعاليمى است كه آنها را، يكى از پيامبران از سوى خدا آورده باشد، اعم از اين‏كه از امور اعتقادى باشد يا عملى و گاهى نيز فقط به احكام فرعيه گفته مى‏شود(1)؛ موضوع بحث حاضر شريعت به معناى اخير آن است. كاربرد اين واژه در چند قرن نخستِ اسلام بيش‏تر در معناى عام آن، يعنى مجموعه اصول اعتقادى و فروع فقهى و دستورات اخلاقى بوده و در اصطلاح صوفيان هر گاه قسيم طريقت و حقيقت قرار گرفته، غالبا در فروع عملى و احكام فقهى و يا جنبه‏هاى ظاهرى تعاليم دينى (فقه و حديث) به كار رفته است.
بررسى رابطه تعاليم صوفيان با شريعت به معناى عامِ آن و عرضه مبانى نظرى و عملى آنان بر قرآن و سنت، كارى سترگ و جمعى است؛ به‏علاوه، دانشى وسيع و عميق مى‏طلبد و البته اين در توان هر كسى نيست و چه بسا دست‏نيافتنى باشد؛ زيرا صوفيان نيز همانند ديگر گروه‏هاى اسلامى در مبانى نظرى و تعاليم عملى و روش‏هاى سلوك از ديدگاه يكسانى برخوردار نيستند و در سلسله‏ها و طريقه‏هاى مختلف آنها، در رد و قبول برخى از عقايد و روش‏هاى سلوك، اختلاف مبانى و نقد درونىِ فراوانى وجود دارد. تقسيم تصوف به عاشقانه و زاهدانه، موضع و روش ملامتى‏گرى برخى از صوفيان، بى‏اعتنايى پاره‏اى از آنان به مستحسنات و ظواهر تصوف و زى صوفيانه، اختلاف صوفيان شيعى و سنى در پاره‏اى از مبانى و رد ادعاهاى بزرگ برخى از صوفيان توسط برخى ديگر، از مواردى است كه با اندك توجهى به آثار صوفيان روشن مى‏شود. به عنوان نمونه در توجه و تأكيد آنان به شريعت (به معناى خاص) و اعتنا به ظاهر و باطن، برخى از آنها بيشتر به شريعت متمايل هستند و عده‏اى نيز بر لبّ و حقيقت تاكيد مى‏كنند و گروهى نيز به جمع اين دو، گرايش دارند.(2) افزون بر اين، تبيين، فهم و شناخت همه‏جانبه حقيقت اسلام و رسيدن به مراد واقعى آموزه‏هاى كتاب و سنت و فلسفه احكام ظاهرى اگر مُحال نباشد، امرى بسيار مشكل و طاقت‏فرساست و هر فرقه و مكتبى مدعى رسيدن به واقعيت و حقيقت اسلام است.
با اين توجه، قلمرو تحقيق حاضر، شريعت به معناى عام آن نيست، بلكه مرادْ شريعتى است كه در احكام فقهى و اعمال جوارحى جلوه مى‏كند و احيانا در زبان و كاربرد صوفيان، قسيم طريقت و حقيقت است و صوفيه آن را به عنوان يكى از مراحل آغازينِ سير و سلوك انسان و مراتب رسيدن به معارف الهى به كار مى‏برند.
در واقع، محور اصلى اين پژوهش نوع ديدگاه و ميزان پاى‏بندى آنان به تكاليف شرعىِ فقهى و نگاه ويژه آنان به آموزه‏هاى فقهى و ظاهرىِ شريعت است. طبيعى است كه اگر بخواهيم ربط و نسبت تصوف و عرفان و تعاليم بزرگان تصوف را با شريعت، به معناى عام آن عرضه كنيم، بحث گسترده‏تر و عميق‏ترى پيش خواهد آمد. نگارنده جهت سامان‏دهىِ اين پژوهش در آغاز به جايگاه شريعت و ميزان پاى‏بندى صوفيان به آن و رابطه شريعت با طريقت و حقيقت مى‏پردازد، سپس موضوع سقوط تكليف و توجيه صوفيه را در اين‏باره پى مى‏گيرد. ارائه نمونه‏هايى از چالش محدثان و فقيهان با برخى از آموزه‏هاى صوفيه مانند شيوه‏هاى سلوك صوفيانه، رقص و سماع نيز اگرچه بايسته است و در غناى بحث سهمى بسزا دارد، اما محدوديت‏هاى اين نوشتار اجازه پرداختن به آنها را نمى‏دهد.
البته نمى‏توان منكر شد كه با ملاحظه تعابير مختلف صوفيان به ويژه در آثار قبل از قرن هفتم، مراد آنان از شرع و شريعت و قسيم آن، يعنى طريقت و حقيقت، به خوبى روشن نيست. در برخى از تعابير آنها، شريعت شامل طريقت و صرفا مقابل حقيقت است، در واقع شامل دستورهاى دينى و سنن و آداب نيز مى‏باشد و مراد آنها از حقيقت رسيدن به مرحله توحيد و مشاهده‏هاى باطنى عارف است. در اين تقسيم‏بندى، احاديث و سنن و حتى مستنبطات و مستحسنات صوفيه كه آن را متخذ از قرآن و سنت مى‏دانند، از علوم شريعت است.

فصل اول: جايگاه شريعت از ديدگاه صوفيان
اگر سخنان صوفيان را درباره شريعت از ابتداى شكل‏گيرى تا مرحله كمال آن، پى‏گيرى كنيم بسيارى از مشايخ عرفان بر لزوم شريعت و عمل به آن تاكيد داشته‏اند از نظر آنان شريعت نه تنها ضرورى است، بلكه طلسم وجود انسانى را جز بدان كليد نمى‏توان گشود و راه باز شدن ابواب علوم باطنى تنها شريعت است(3) و گام نهادن در طريقت، بدون رعايت شريعت، جز هوا و هوس و وسوسه و زندقه و الحاد پيامدى نخواهد داشت.(4) اگرچه مخالفان متشرع تصوف، مشايخ و پيروان اين مكتب را هميشه به بى‏اعتنايى به شريعت و ترك تكليف‏هاى شرعى و اعمال عبادى متهم مى‏كنند.(5) ظواهر شبهه‏برانگيز رفتار و سخنان خود صوفيان و سوء استفاده‏هاى برخى از پيروان آنها نيز به آن حمله‏ها دامن زده است، اما با پى‏گيرى مواضع و سخنان و رفتارهاى مشايخ آنها متوجه مى‏شويم كه جريان و بدنه اصلى تصوف از اتهام بى‏اعتنايى به شريعت مبراست.
در بررسى تعريف‏هاى بسيارى از آنان از حقيقت، زهد، ورع، تقوا، انس، صبر، ويژگى‏هاى عارف و ديگر مقامات و حالات عرفانى مشاهده مى‏كنيم كه در تبيين و تفسير اين موضوعات، محافظت بر طاعت و عبادت و حفظ حدود شريعت به گونه‏اى نهفته است. مثلاً شبلى، يكى از اركان ورع را، دورى از محرمات و مشكوكات شرعى دانسته و عارفى ديگر احتراز از هر چيزى را كه شوب انحراف شرعى داشته باشد از لوازم ورع مى‏داند(6) و اساسا شرط پيروى از شيخ را اين مى‏دانند كه سالك بين شريعت و طريقت جمع كرده، از اعتناى كامل به دستورهاى شرعى فروگذارى نكند.(7)
كلابادى شناخت علم شريعت و عمل بروفق فتواى فقها را بر صوفيان واجب دانسته، هيچ گونه تقصير و تاخير و تفريط را روا نمى‏شمارد.(8) سهروردى نيز بر لزوم متابعت شرع تاكيد دارد.(9) جامى در احوال يكى از صوفيان مى‏نويسد:
وى گفته كه: «لا يظهر على احد شى‏ء من نور الايمان الا با تباع السنة و مجانبة البدعة، و كل موضع‏ترى فيه اجتهادا ظاهرا بلا نور، فاعلم انّ ثمة بدعة خفية.»(10)
عزّالدين محمود كاشانى شرط اساسى تصوف و حقيقت عشق را در طاعت و عبادت و ملازمت شريعت مى‏داند و مى‏گويد: «و اقوال و افعال صوفى همه موزون بود به‏ميزان شرع».(11) آنان بر خلاف آنچه بعضى مخالفان تصوف گفته‏اند، در ترويج و عمل به فرايض و مستحبات دين اصرار مى‏ورزند. امام محمد غزالى در كيمياى سعادت، اركان مسلمانى را برشمرده، مهم‏ترين آنها را ركن معاملات و عبادات مى‏داند.(12)
قيصرى در مقدمه شرح تائيه ابن فارض در تبيين ديدگاه عارفان نسبت به شريعت مى‏گويد:
بر طالبان راه حق واجب است كه در عبادات و طاعات از علماى ظاهر پيروى كرده، علم به ظاهر شريعت را بپذيرند چه آن صورت علم حقيقت است و لاغير(13)
در مجموع مى‏توان جايگاه شريعت را نزد مشايخ صوفيه در موارد ذيل جست‏وجو كرد:
1. تأكيد آنان بر پيروى از كتاب و سنت و ضرورت علم به شريعت و مسايل فقهى
2. التزام عملى مشايخ عرفان به تكاليف ظاهرى و فقهى و حتى افراط در آن
3. نفى و طرد اباحى‏گرى از ساحت تصوف
4. تأكيد آنان بر رابطه و انفكاك‏ناپذيرى شريعت از ديگر مراحل سلوك.

1. تأكيد بر پيروى از كتاب و سنت و ضرورت آگاهى از تعاليم شريعت و مسائل فقهى
صوفيان نه تنها در آثار خود بر لزوم استناد و تكيه بر كتاب و سنت تأكيد مى‏كنند، بلكه سخنان و مبانى خود را شرح آن دو مى‏دانند و در بيان تعاليم و اصول تصوف اين موضوع را دخيل مى‏دانند. سهل بن عبدالله بر آن است كه اصول تصوف و شرط اصلى فتوّت تمسك به كتاب و سنت، خوردن حلال و... است(14) ابن عطا مى‏گويد: «هيچ مقامى برتر از موافقت فرمان كتاب و سنت نيست».(15) بايزيد بسطامى مى‏گويد «به من خطاب شد: «خلاصِ تو از تويىِ تو، در متابعت دوست ماست يعنى محمد عربى، صلوات الرحمان‏عليه» و رودبارى نيز در كلام خود صوفى واقعى را سالك بر طريق مصطفى مى‏داند.(16) قشيرى يكى از عوامل مهم ضعف و سستى در طريقت تصوف را بى‏اعتنايى برخى صوفيان به ويژه مبتديان به شريعت و عدم تميز بين حلال و حرام دانسته، از مشايخ تصوف سخنانى بسيار در جهت ترويج التزام به شريعت آورده است.(17)
محمد بن فضل بلخى نيز در تأكيد بر اين مطلب مى‏گويد: «آشناترين شخص به خدا كسى است كه در راه اوامر و پيروى از سنت پيامبر(ص) تلاش كند».(18)
جُنيد درباره تصوف مى‏گويد:
اين راه را كسى بايد كه كتاب خداى بر دست راست گرفته باشد و و سنت مصطفى بر دست چپ و در روشنايى اين دو شمع مى‏رود تا نه در مغاك شبهت افتد و نه در ظلمت بدعت.(19)
خواجه عبدالله انصارى مى‏گويد:
عموم علما و مشايخ صوفيه معتقدند نهايات و رسيدن به مراحل سير و سلوك و طى طريقت حاصل نيست مگر به تصحيح بدايات و اين بدايات به عنوان پايه‏ها عبارتند از: امتثال امر الهى، پيروى از سنت پيامبر، بزرگداشت نهى و اجتناب از نواهى و رعايت محارم الهى.(20)
نصرآبادى گفته است: «اصل تصوف، ايستادن است به كتاب وسنت و... .»(21) از جنيد نيز اقوالى در تكيه به سنّت وشريعت باقى است(22) ديگر بزرگان تصوف نيز بر لزوم تبعيت از كتاب و سنت تاكيد كرده‏اند. كمتر عارفى را مى‏توان يافت كه در بيان لزوم اين امر تسامحى كرده باشد.(23)
ابن عربى‏نيز ـ اگرچه به عدم پاى‏بندى به شريعت متهم شده است ـ در آثار خود، اهميت شريعت را متذكر شده و هشدار داده است كه شريعت محمدى هرگز بر كنار گذاشته نشود.(24)
در ديدگاه آنان كشف و شهود نيز آنگاه ارزش دارد كه بر وفق كتاب و سنت باشد(25)
امّا در رابطه با لزوم آگاهى‏داشتن از تعاليم شريعت و مسائل فقهى نيز، مى‏توان به آنچه از نسفى،(26) ابونصر سراج، شيخ احمد جام(27) و ديگران نقل شده است اشاره كرد.(28)

2. التزام عملى به تكاليف شرعى فقهى
ارائه نمونه‏هاى التزام عملى بزرگان تصوف به رعايت شرع و ملازمت هميشگى آنان با دعا، عبادت، ذكر، احتياط‏هاى شرعى و حج‏هاى طاقت فرسا، امرى نيست كه قابل انكار باشد. به جرئت مى‏توان مدعى شد كه نگاهى هر چند گذرا به شرح حال صوفيان گذشته و حال، اين آموزه را به همراه دارد كه آنان حتى در توجه به مستحبات و مكروهات، پيش‏قدم بوده‏اند، چه برسد به انجام واجبات شرعى، و ترك محرمات الهى.(29)
به عنوان نمونه، عطار درباره بايزيد مى‏نويسد كه او در نماز از هيبت حق و تعظيم حالت او كاملاً تغيير مى‏كرد. و درباره يكى ديگر از صوفيان مى‏گويد ساعتى در عمر خود از عبادت و ذكر خدا خالى نبود.(30)
نقل كرده‏اند كه ابراهيم ادهم يك شب در حالت بيمارى هفتاد و چند بار تجديد وضو كرد و هر دفعه دو ركعت نماز گزارد يا بر تشنگى سخت تحمل ميكرد و آب وضو را به مصرف سوز عطش نمى‏رسانيد.(31)
در وصف معروف كرخى، گويند: روزى طهارت شكست در حال تيمم كرد. گفتند اينك دجله چرا تيمم كنى؟ در پاسخ گفت: شايد تا به آنجا برسم نمانده باشم.(32) در مورد حمدون، موسس سلسه قصاريه و يكى از بنيانگذاران ملامتيّه، مى‏خوانيم:
مى‏گويند او را دوستى بود كه هنگام مرگ به بالين وى بود، چون آن دوست جان داد وى فورا چراغ را خاموش كرد، گفتند: در چنين هنگامى رسم بر آن باشد كه چراغ بيشتر روش كنند. گفت روغن اين چراغ تا اين زمان از آنِ وى بود و اكنون از آنِ وارثان.(33)
در تقيّد بايزيد بسطامى به شريعت مى‏نويسند كه در طول عمر خويش جز به مسجد و رباط تكيه نكرد و مدام بر اين باور بود كه حق تعالى از ذره باز خواهد پرسيدو اين از ذره بيش است.(34)
ابن بزاز اردبيلى نيز در كتاب صفوة الصفا به بيان اهتمام شيخ صفى الدين اردبيلى به رعايت موازين شرعى پرداخته، قضايايى را نقل مى‏كند كه خواندنى است.(35)
رضاعلى شاه درباره لزوم تمسك به شرع و عمل به شعاير دينى به پيروان خود دستوراتى دارد كه نقل برخى از فرازهاى آن مى‏تواند ره‏گشاى بسيارى از شبهات در مورد ديدگاه و عمل صوفيان باشد. به‏ويژه اين‏كه وى و هم مسلكان ايشان، همواره مورد چنين اتهامى بوده‏اند. وى مى‏نويسد:
فقرا بايد كاملا رعايت آداب شرع مطهر را نموده، در رفتار و گفتار خود از دستورات شارع مقدس و ائمه هدى عليهم السلام تخطى نكنند و فرمايش معصوم ـ عليه السلام ـ : كونوا لنا زينا و لا تكونوا علينا شينا را در نظر داشته باشند. و چون لازمه عمل به احكام، اطلاع و علم به آنهاست رساله عمليه را مطالعه نمايند كه دستور مرجع عالى‏قدر تقليد را بدانند و كوتاهى در انجام وظائف شرعيه، باعث سخط خدا و پيغمبر و ائمه ـ عليهم السلام ـ مى‏باشد.
فقرا... از بدگويى و غيبت و تهمت كه از گناهان كبيره است پرهيز نمايند.
در اجتماعات غير مذهبى نيز مراقبت كنند كه امرى بر خلاف دستور شرع مقدس واقع نشود.
... خواهران ايمانى بايد نهايت رعايت در حفاظ و حجاب اسلامى داشته باشند.(36)
وى در تبيين و تأييد شيوه عملى سلسله نعمت اللهيه، مى‏گويد:
«پيروان اين فرقه به آداب شريعت تقيد دارند چرا كه ظاهر بايد عنوان باطن باشد و رسيدن به مقامات عرفانى جز از راه بندگى ممكن نيست و هر فردى تا زمانى كه در قيد حيات مادى دنيوى است مكلف است و يقين در آيه «واعبدر بك حتى ياتيك اليقين» به معناى مرگ است».(37) نگارنده بر آن است كه اگر بخواهيم جانب انصاف را در بررسى رفتارهاى ديگر گروه‏هاى رعايت نماييم و سخن و كار ديگران را حمل بر صحت كنيم، نمى‏توان تحليل برخى از پژوهشگران را كه مى‏گويند: اين قبيل تمسك‏ها و سخنان صوفيان به منظور تقيه و استتار كارهاى خلاف خودشان است، قابل اعتنا دانست.(38)

3 . نفى و طرد اباحى‏گرى از ساحت تصوف
مبارزه با تفكر اباحى‏گرى وبى اعتنايى به ظواهر دينى نيز در رفتار و گفتار بسيارى از مشايخ عرفان به چشم مى‏خورد؛ سراج طوسى، فصل بزرگى از كتاب اللمع را به اشتباهات صوفيان اختصاص داده و از جمله مباحث وى اباحى‏گرى برخى از صوفيان است. هجويرى مى‏گويد:
دو گروه درباره شريعت و حقيقت به غلط افتاده‏اند يكى علماى ظاهر كه گويند: خودِ شريعت حقيقت است و حقيقتْ شريعت؛ ويكى گروه ملحده كه قيام هر يك از اين با ديگرى روا ندارند و گويند كه چون حال حقيقت كشف گشت، شريعت برخيزد.(39)
در ميان صوفيان كمتر كسى است كه همانندغزالى به معرفى صوفى‏نمايان واباحتيان پرداخته باشد وى در كيمياى سعادت مى‏گويد:
وگروهى ديگرازاين قوم بتر باشند كه طاقت جامه دريده و مختصر ندارند وطاقت گزاردن فرايض و ترك معاصى ندارند كه به عجزبرخويشتن اقراردهند كه اندردست شيطان و شهوات اسيرند، گويند: كاردل دارد وبه صورت (ظاهر) نظرنيست كه اين براى مجاهده، كسانى را فرموده‏اند كه ايشان اسيرنفس خويشتن گشته‏اند و ما را خود نفس بمرده است و دين ما دوقله (آب كر) شده است كه به چنين چيزهاآلوده نشود ومتغيرنگردد، و چون به عابدان نگرند گويند:اين مزدوران بى مزدانند و چون به علما نگرند گويند: اين قوم به حديث افتاده‏اند و راه فراحقيقت نمى‏دانند.
و باز مى‏گويد:
و چنين قوم كشتنى‏اند و خون ايشان به اجماع امت حلال است(40) و بترين اين قوم آن باشد كه سخنكى چند به عبارت صوفيان ياد گرفته باشد و بيهوده مى‏گويد و مى‏پندارد كه علم اولين و آخرين بر ايشان گشاده شد كه آن سخن مى‏توانند گفت و باشد كه شومى آن سخن ايشان به جايى كشد كه با چشم حقارت در علم و علما نگرند و باشد كه شرع نيز در چشم ايشان مختصر گردد و گويند كه اين براى ضعفاست و كسانى كه در اين راه قوى شده‏اند ايشان را هيچ چيز زيان ندارد و... و چون بدين درجه رسيدند، كشتن يكى از ايشان فاضل‏تر از كشتن هزار كافر در بلاد هند و روم است.(41)
حاصل كلام او درباره چنين صوفيانى آن است كه اباحتيان زنديق، معاملات با ايشان باطل باشد، كه خون و مال ايشان معصوم نباشد، بلكه ايشان را خود ملك نبود و نكاح ايشان باطل بود، و حكم ايشان حكم مرتدان باشد.(42)
با بررسى سفارش‏هاى فراوان صوفيان درباره شريعت و مبانى طريقت، به روشنى به‏دست مى‏آوريم كه آنان نفى و طرد اباحى‏گرى و سستى و بى‏مبالاتى نسبت به شرع را به همراه معرفى اباحتيان و صوفى نمايان، از وظايف اصلى خود مى‏دانسته‏اند.(43) از جنيد نقل شده است كه درباره قومى كه به سقوط تكليف اعتقاد دارند و مى‏گويند، ما واصل شده‏ايم، گفته است، درست است، واصل شده‏اند اما به جهنّم.(44)
شيخ احمد به صوفيان و پيروان تصوف سفارش مى‏كند كه گول اين سخن را نخورند كه برخى مى‏گويند: باطن بايد پاك باشد چرا كه ظاهر نشانه باطن است.(45)
وى در جاى ديگرى چنين افراد لا ابالى راناجوانمردانى مى‏داند كه راه زنديقى پيشه گرفته و اباحى گرى را در ميان امت محمد(ص) پراكنده‏اند و اسباب بدنامى اهل صلاح و تصوّف حقيقى شده‏اند.(46)
از نظر مولانا جلال الدين اگر بر خاستن قيود شريعت در حالت سكر بى‏خودى و فناءفى الله، با دلايل فقهى توجيه‏پذير باشد، باز هم ادعاى رسيدن به اين مقام، گزافه‏اى بيش نيست.(47) در جاى ديگر نيز اباحتيان عصر را مفسدان و مكاران زمانه دانسته، مى‏گويد:
شرع و تقوى را فكنده سوى پشت
كو عمر؟ كو امر معروفى درشت؟
كاين اباحت زين جماعت فاش شد
رخصت هر مفسد قلّاش شد
كو ره پيغمبر و اصحاب او؟
كو نماز و سبحه و آداب او(48)
ملاصدرا كه در نقد تصوف بازارى، گوى سبقت را از ديگران ربوده است، گزنده‏ترين جملات را متوجه آن دسته‏اى از صوفيان مى‏كند كه جاهلانه مدعى رهايى از تكليف و وصول به حق شده و با رهزنى خود، اسباب بد نامى صوفيان حقيقى و تعاليم اين راه و رسم شده‏اند.(49)
سهروردى نيز به چنين طايفه‏اى اشاره مى‏كند ومى گويد كه ايشان عين الحاد و زندقه‏اند. جامى در مقدمه نفحات الانس مى‏گويد:
متشبهان مبطل به صوفيه، معتقد بودند كه تقليد به احكام شريعت، وظيفه عوام است كه نظر ايشان بر ظواهر اشياء مقصور بود، و اما حال خواص و اهل حقيقت از آن عالى‏تر است كه به رسوم ظاهر، مقيد شوند و اهتمام ايشان به مراعات حضور باطن بيش بود.
اينان خود را فانى در حق مى‏پنداشتند و بدين بهانه در مرتع اباحت مى‏چريدند.(50)
طرفه اين‏كه صوفيان بر ضرورت علم و عمل به شعاير دينى نه تنها تاكيد دارند بلكه مى‏توان گفت، در اين مهم پيش قدم نيز مى‏باشند.(51) با بررسى نقد و انتقادهايى كه از اين جهت، متوجه صوفيان شده است متوجه مى‏شويم كه عملكرد و ديدگاه صوفيان درباره برخى از دستورات فقهى، از طرف دو دسته، البته با انگيزه‏هاى مختلف مورد نقد و ردّ، واقع شده است.
1. پژوهشگران بى طرف و يا مخالفان غير مذهبى تصوّف كه افراط آنها را در توجه به آخرت و دل‏مشغولى به عبادات و اذكار، بهانه ساخته، چنين روشى را بر نمى‏تابند.
2. عده‏اى ديگر ،بويژه متشرعان، بى اعتنايى به ظواهر شرعى و لاابالى گرى آنها را مطرح كرده‏اند. بنابر ديدگاه اول اگر نقدى متوجه آنان باشد نه از جهت اباحى‏گرى آنها نسبت به ظواهر دينى و عبادت است، بلكه زياده‏روى آنان در نسيان حظوظ دنيوى و فقدان اعتدال در توجه به دو بعد دنيوى و اخروى مادى و معنوى بشرى است.(52)
البته كه با لحاظ راه و رسم و بدعت‏هاى صوفيان بازارى، كه يقينا مورد نقد و اعتراض بزرگان تصرف نيز بوده و هست، مى‏توان حق را به مخالفان دسته اوّل داد و هم‏زبان با خود مولوى گفت:
صوفيئى گشته به نزد اين لئام الخياطه و اللواطه و السلام(53)
و طبعاً به تعبير لسان‏الغيب: چنين خرقه و ظاهرى مستوجب آتش و بر بنياد مكر و حقه بازى خواهد بود. اما تفكيك تعاليم و سخنان استوانه‏ا و فرهنگ‏سازان هر مكتبى از سوء استفاده شيادان و جاهلان به آن راه كار دشوارى نيست اگرچه اكسير كمياب است.

ادامه دارد ...

نوشته شده توسط خاک پای فقرا در جمعه سی ام فروردین 1387 ساعت 10:5 قبل از ظهر | لینک ثابت |

سال نو مبارک

هو

۱۲۱

سال و فال و مال و حال و اصل و نسل و تخت و بخت .... بادت اندر شهریاری برقرار و بر دوام

سال خرم فال نیکو مال وافر حال خوش ........ اصل ثابت نسل باقی تخت عالی بخت رام

وبلاگ خورشید حق نوروز باستانی را خدمت

مولای معظم حضرت آقای حاج دکتر نور علی تابنده مجذوب علیشاه

و مشایخ بزرگوار ایشان و برادران و خواهران ایمانی

و هم میهنان عزیز تبریک عرض مینماید.

همانطور که از پیش مطلع بودید بیشتر سعی وبلاگ خورشید حق اثبات همدلی و اتحاد بین فقرای عزیز است و برای تحقق این امر در سال جدید وبلاگ خورشید حق عکس هائی را بعنوان عیدی به فقرای عزیز تقدیم میکند ( امید است فقرای عزیز با قرار دادن عکس ها در وبسایت و یا وبلاگ خود ما را در این امر یاری فرمایند. )

تقدیمی به وبسایت مجذوبان نور :

happy new year

تقدیمی به وبلاگ بایاران :

happy new year

تقدیمی به وبلاگ نور تابان :

happy new year

تقدیمی به وبلاگ عرفان و تصوف :

happy new year

تقدیمی به وبلاگ سیمرغ :

happy new year

تقدیمی به وبلاگ طریقت و عرفان :

happy new year

تقدیمی به وبلاگ صلح کل :

happy new year

تقدیمی به وبلاگ و اما عشق.... :

happy new year

تقدیم به وبلاگ دنیا :

happy new year

تقدیم به فقرا (مخصوصا فقرای خارج کشور ) :

happy new year

تقدیم به وبلاگ آوای عشق :

happy new year

و در آخر از کلیه ی فقرا و عزیزانی که با نظرات و بازدید خود ما را در سال ۸۶ یاری فرمودند را کمال تشکر را داریم و سال ۸۷ سالی توام با موفقیت و شادی برای فقرای عزیز آرزومندیم.

( نظر یادتون نره )

نوشته شده توسط خاک پای فقرا در پنجشنبه یکم فروردین 1387 ساعت 3:21 قبل از ظهر | لینک ثابت |

پیام نوروزی بندگان حضرت آقای حاج دکتر نورعلی تابنده مجذوب علیشاه ارواحنا فداه

هو

۱۲۱

پیام بندگان

حضرت آقای حاج دکتر نورعلی تابنده مجذوب علیشاه ارواحنا فداه

به مناسبت عید سعید نوروز

   «یا مُحَوِّلَ الحَولِ وَ الاَحوالِ حَوِّل حالَنا اِلی اَحسَنِ الحالِ»

   رسید مژده که ایّام غم نخواهد ماند



چنان نماند و چنین نیز هم نخواهد ماند

حلول عید سعید نوروز سال 1387 شمسی که مُقارن با فرخنده ایّام میلاد با سعادت پیامبر اکرم(ص) و امام صادق(ع) است را بتمام ایرانیان عزیز مخصوصاً برادران گرامی سلسله نعمت اللّهی سلطانعلیشاهی حَفَظَهُمُ اللهُ وَ وَفَّقَهُم که به محبّت و ولایت و پیروی از ائمّه اثنی عشر علیهم السلام افتخار می نمایند، تبریک و تهنیت عرض نموده و از درگاه خداوند مهربان در ظلّ عنایات خاصّه حضرت قائم آل محمّد عَجَّل اللهُ فَرَجَهُ الشَّریف سلامتی و توفیقات صوری و معنوی و رفع تمام بلیّات و گرفتاریها را برای همه مسئلت می نمایم. از جهت وظیفه الهی خود و علاقه وافر قلبی که بفقرا دارم، تذکّراتی را اگرچه تکراری، متذکّر می شوم:

1- جمع بین شریعت و طریقت و احکام ظاهر و آداب باطن از اَهَمّ توجّهات این سلسله جلیله بوده و بزرگان و راهنمایان این مکتب همیشه باین حقیقت و جامعیّت تأکید نموده و پیوسته راهروان این راه را باجرای هر دو که مانند روح و بدن و مغز و پوست می باشند، توصیه فرموده اند امّا دو گروه جاهلین و مُغرضین که در هر زمان برای تخطئه حقّ می کوشند و جهل را در اذهان جُهّال مستحکم می سازند، دقّت ننموده و آنرا بعنوان جدایی شریعت از طریقت قلمداد نموده و دین را فقط در شریعت منحصر می دانند. حضرت شاه نعمت الله ولی قُدِّسَ سِرُّهُ العَزیز که این سلسله به نام نامی آنحضرت می باشد فرموده اند:

دانستن علم دین شریعت باشد       چون در عمل آوری طریقت باشد

چون جمع کنی علم و عمل با اخلاص       از بهر رضای حقّ ، حقیقت باشد

2- بنا بفرمایش حضرت آقای صالح علیشاه قَدَّسَنَا اللهُ بِسِرِّهِ السُّبحانی در مقدمه رساله شریفه پند صالح:«البتّه باید انقلابات دنیا و جنبش که در هر موردی مشهودست در ما نیز اثر نماید و بیدار شویم و از موقع استفاده کنیم و اگر چه عنوان حزب و دسته بندی و دخالت در کارهای دنیوی در درویشی و بندگی نیست ولی مؤمن باید زیرک و انجام بین بوده و قدر آسایش را دانسته، شکرگزار باشد و هر موقع موانع کمتر بود در توجّه و عمل بکوشد و در رفع شُبَهات و اختلافات مذهبی فروگزار ننماید.» و چون امید کامل می رود با رعایت کلیه دستورات شریعت و طریقت، قدرت تشخیص مسائل دنیوی که اَخَفّ از مسائل معنوی است برای فقرا حاصل شود، لذا مسائل دنیایی(سیاست بمعنای متداول آن) بعهده خود آنان است که با مشورت و همراهی با برادران تصمیم بگیرند و انشاء الله بحصول اَجرَین نایل گردند.

3- هنوز داغ دل دینداران حقیقی و مؤمنین در ایران و خارج از کشور از قضیّه تخریب حسینیّه قُم آرام نشده بود که موضوع تخریب حسینیّه فقرا در بروجرد پیش آمد، آمرین و مسبّبین و کلیه کسانی که بنوعی در این گناه بزرگ شرکت داشتند بدانند که خداوند دارای جنود و لشگریانی است که آنها را در دنیا و آخرت از وِجهه کریمشان ساقط کرده و بسزای اعمالشان می رساند و حتّی کسانی که راضی باین اعمال باشند نیز شریک در جُرم هستند. الهی آنرا که خواهی بَراندازی با درویشان در اندازی. ضمناً کلیّه کسانی که بهر نحوی از چنین اقدامات جاهلانه و مُغرضانه تبرّی جسته و آنرا تقبیح نمودند مخصوصاً سلسله جلیله علما و اندیشمندان قطعاً در درگاه حقّ مأجور و مُثاب بوده و نزد بندگانش بر شخصیّت و اعتبار خود که دفاع از حقوق انسانهای مؤمن نموده¬اند بیش از پیش افزوده و فقیر نیز از آنان سپاسگزاری می نمایم و همچنین از کلیّه فقرای داخل و خارج از کشور که با ارسال کمکهای خود با برادران و خواهران ایمانی آسیب دیده در این وقایع و همچنین حوادث غیر مترقّبه دیگر مانند زلزله بم و سیل استان گلستان و مازندران و برف و طوفان استان گیلان همدردی و محبّت نمودند، متشکرم و این عمل خیرشان نشان می دهد که حالشان گویای( نَحنُ روحان حَلَلنا بَدَنا) است، از خداوند ترفیع درجات معنوی آنان را مسئلت دارم.

4- شرکت و حضور در مجالس فقری شبهای جمعه و دوشنبه از مهمترین وظایف فقری در این زمان است زیرا بموجب فرموده رسول خدا(ص) مجالس ذکر خدا از باغهای بهشت در دنیا و جایگاه آماده نمودن بهشت اُخروی است. رویّه پیشوایان و راهنمایان سلسله، حضور در این مجالس بوده که به پیروی از آنان ما نیز باید این چراغ را روشن نگهداریم و مخصوصاً با انواع اشتغالات و گرفتاریها که در این زمان وجود دارد مجالس فقری بهترین فرصت است برای یاد خدا و دیدار بزرگان و ملاقات مؤمنین و آگاهی از حالات یکدیگر و کسب معارف حقّه و اکتساب فضایل اخلاقی و آرامش روحی که مهمترین نیاز افراد جامعه در این دوران است و این مجالس که مجوّز آن معناً از سوی پیامبر اکرم و ائمه معصومین عَلَیهِمَ السَّلام صادر گردیده است و حضرت علی علیه السّلام می فرماید: عَلَیکَ بِمَجالِسِ الذِّکرِ( بر تو باد شرکت در مجالس ذکر) اگر این دستور را وجوب هم ندانیم، مُسلَّماً توصیه مؤَکَّد تلقّی می شود. در این مجالس اِحیاء امر دین و توسّل بذیل عنایات اولیای حقّ مورد نظر است پس هر مؤمن و عاقلی سعی و اهتمام در ترویج و رونق آن خواهد داشت و چون هیچ امر خلاف شرع مطهّر و قانون در آن صورت نمی گیرد بهیچ وجه تعطیل نخواهد شد. حاضرین در این مجالس چه در حسینیه ها و چه در منازل در داخل و خارج ایران می دانند که در مدّت جلسه فقری، صاحب آن حضرت مولی است.

5- اتّحاد و همدلی فقرا و نداشتن کدورت و رنجیدگی از یکدیگر از مهمترین عوامل رشد معنوی سالکین بوده و موجب رونق مکتب فقر و خار چشم معاندین است و فقرا باید به لوازم برادری با یکدیگر رفتار نمایند تا پدر روحانی از آنها راضی و رحمت الهی نازل گردد «وَ لا تَنازَعُوا فَتَفشَلُوا وَ تَذهَبَ ریحُکُم» را بیاد داشته باشند و در اصلاح بین مؤمنین هر چه توانند کوشش نمایند:

وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم     که در طریقت ما کافریست رنجیدن

6- علماء شریعت و راهنمایان طریقت مانند:«دو دست یک انسان و دو شُعبه یک اداره و دو شاخه یک درختند» که در مسیر تعالی و تکامل مسلمین انجام وظیفه می نمایند و فقرا در احکام شریعت از علمایی که متّصف به چهار صفت و نشانه مهم مرجعیّت می باشند در اعمال شرعی تقلید و پیروی نموده و نهایت ادب و احترام را نسبت بآنها رعایت می نمایند و آن چهار صفت همانست که:«مَن کانَ مِنَ الفُقَهاءِ صائِناً لِنَفسِهِ، حافِظاً لِدینِهِ، مُخالِفاً لِهَواهُ، مُطیعاً لِاَمرِ مَولاهُ فَلِلعَوامِ اَن یُقَلِّدُوهَ» امّا همانطور که در ادامه این نشانه ها آمده است:«وَ ذلِکَ لا یَکُونُ اِلّا بعض فقهاء الشیعه » این نشانه ها فقط در بعضی از فقهای شیعه است. سنایی عَلیه الرّحمه می فرماید:
                     چو علم آموختی از حرص ایمن شو که اندر شب

                             چو دزدی با چراغ آید ،گزیده تربَرَد کالا

7- فقرا در اموری مادّی و دنیوی و خانوادگی از نیروی تعقّل و تفکّر خود و مشورت با کسانی که در امور فوق آگاهی و تجربه دارند، کمک بگیرند و با توکّل بخدا امور خود را انجام دهند و حتّی از استخاره مگر در موارد ضروری کمتر استفاده نمایند و بیشتر از قرائت قرآن و تدبّر و تفکّر در تعالیم این کتاب آسمانی بعنوان برنامه زندگانی فردی و اجتماعی بهره برند و با نور قرآن در امور صوری و معنوی زندگانی خود را نورانی نمایند.

8- زیارت خانه خدا و مدینه منوّره و عتبات عالیات و مراقد بزرگان دین از وسایل تقرّب بخدا و کمک کار سالک است از جمله چون چهار نفر از بزرگان ما که حقّ زیادی در هدایت و تربیت ما دارند در بیدخت مدفون می باشند، فقرا پیوسته بآن مزار متبرّک رفته و در مدّت اقامت در آنجا که نباید از سه روز بیشتر باشد با رعایت توصیه هایی که به زوّار و مسافرین طیّ اعلامیه ای شده است بر رونق آن مکان مقدّس افزوده و بهره روحی و معنوی برده و از کتابخانه سلطانی در ایّام توقّف خود در آنجا استفاده نمایند. به برادران محترمی که افتخاراً در مزار سلطانی خدماتی انجام می دهند همواره دستور داده شده است که حتّی الامکان با زوّار نهایت همکاری را نموده و رضایت خاطر آنان را جلب نمایند.

9- خدمت به مؤمنین(بلکه بنوع بشر) از ارکان فقر و جزء تعهّدات ایمانی و موجب خشنودی مولی و پیشرفت کارها و آسایش در دنیا و آخرت است و «مایۀ محتشمی خدمت درویشان است» و لازم است قولاً و عملاً این روحیّه که بحمدالله در فقرا مخصوصاً در جوانان وجود دارد، تقویت شود و از این توفیق الهی بیشتر بهره برداری گردد لذا باید فقرا آداب خدمت را از دستورات بزرگان مخصوصاً رساله شریفه پند صالح فرا گیرند، ضمناً در شهرستانهایی که مشایخ و مجازین هستند یا دارای حسینیه و هیئت اُمَنا می باشند با هماهنگی با آنها خدمات فقری را انجام دهند که این موهبت الهی هر چه بیشتر در جهت تقویت وحدت و همبستگی فقرا با یکدیگر بکار رود، زنهار از آنکه بالعکس سبب تفرقه و کدورت گردد.

10- همیشه باید به رحمت الهی و وعده ها و بشارت های خداوند در قرآن بمؤمنین امیدوار بود و یک حکمت آنکه انتظار ظهور فایض النّور حضرت صاحب الزّمان عَجَّلَ اللهُ فَرَجَهُ الشّریف را از عبادات دانسته و توصیه فرموده اند همین است که نور امید را در دلها زنده نگه میدارد و مؤمن را بشوق لقای محبوب تربیت می نماید پس از هیچ قدرتی جز قدرت الهی نباید واهمه داشت و بر فقرا لازم است انسجام و همدلی با یکدیگر را با شجاعت و شهامت توأم داشته و از خود ضعف و سستی نشان ندهند و بلطف الهی امیدوار باشند زیرا خداوند بنُصرت مؤمنین نسبت به پیامبر اکرم(ص) توجّه و عنایت داشته که فرموده است: «هُوَ الَّذی اَیَّدَکَ بِنَصرِهِ وَ بِالمُؤمِنین». استقامت در راه خدا و تحمُل ناملایمات، میوه شیرین ظهور حقّ و استحکام آن و ثبات قدم و رفتن باطل را نتیجه خواهد داد.

«رَبَّنا اَفرِغ عَلَینا صَبراً وَ ثَبِّت اَقدامَنا وَ انصُرنا عَلَی القَومِ الکافِرین»

التماس دعا: حاج دکتر نورعلی تابنده مجذوب علیشاه

اوّل فروردین 1387= دوازدهم ربیع الاوّل 1429

نوشته شده توسط خاک پای فقرا در پنجشنبه یکم فروردین 1387 ساعت 2:38 قبل از ظهر | لینک ثابت |

خبر از بیدخت

ضبط و توقیف کلیه آثار سلسله نعمت اللهی گنابادی در شهرستاان بیدخت (اختصاصي)

ساعت 11 صبح روز پنجشنبه 16 اسفندماه 86 نمایندگانی از دادستانی و پلیس اطلاعات و امنیت عمومی شهرستان گناباد به محل سکونت آقای مجاوری ( از دراویش نعمت اللهی گنابادی ) در بیدخت مراجعه نمودند و کلیه اقلام فرهنگی ( کتاب ، نوار ، سی دی ، عکس ) موجود در محل ، مربوط به بزرگان عرفان اسلامی از جمله بزرگان سلسله نعمت اللهی گنابادی ، را به دادستانی گناباد منتقل نموده و تاکنون از بازپس دادن آن خودداری می کنند . گفته می شود این افراد همچنین آقای مجاوری را نیز بازداشت نموده و مدت 4 ساعت توسط شخص دادستان گناباد مورد بازجویی و استنطاق قرار گرفت .
به نظر می رسد این اقدامات دادستانی گناباد پیرو دستگیری دکتر نورعلی تابنده ( مجذوبعلیشاه ) قطب دراویش نعمت اللهی گنابادی ، در اردیبهشت ماه سال 86 در روستای علی آباد بوده و حال پلیس اطلاعات و امنیت عمومی گناباد با همکاری دادستانی قصد تعرض به مزار سلطانی بیدخت را دارند .

مجذوبان نور

نوشته شده توسط خاک پای فقرا در جمعه بیست و چهارم اسفند 1386 ساعت 4:16 بعد از ظهر | لینک ثابت |

خبر از کرج

با فشار اداره اطلاعات ، رأی تخریب حسینیه دراویش نعمت اللهی گنابادی در شهرستان کرج تأیید شد (اختصاصي)

بسم الله المنتقم

چوب الف بر سر ماست

با فشار اداره اطلاعات ، رأی تخریب حسینیه دراویش نعمت اللهی گنابادی در شهرستان کرج تأیید شد

کمیسیون تجدید نظر ماده صد شهرداری کرج به صورت غیابی و محرمانه ، رأی کمیسیون بدوی مبنی بر ( اعاده به وضع سابق نسبت به کل مساحت حسینیه دراویش نعمت اللهی گنابادی در این شهرستان و تغییر کاربری آن ) را تأیید نمود .
این رأی صادره مغایر موازین و اصول شهرسازی و صرفاً با انگیزه سیاسی و غرض ورزیهای اطلاعاتی بوده و موجبی قانونی و شرعی ندارد . اداره اطلاعات کرج مدتهاست با فشار بر شهرداری این شهرستان تلاش می کند حسینیه دراویش نعمت اللهی گنابادی در کرج را نیز به سرنوشت حسینیه های قم و بروجرد دچار سازد . در این رأی قطعی صادره ، مهلتی دو ماهه برای تخریب حسینیه دراویش در نظر گرفته شده است .

چندی پیش در اخبار اختصاصی مجذوبان نور جهت تنویر افکار عمومی و اعلام مغایرت حکم صادره با مقررات و ضوابط جامع شهر کرج ، دفاعیات وکیل مدافع متولی معظم حسینیه موقوفه دراویش در کرج منتشر شد که ملاحظه این دفاعیات ، رویکرد مغرضانه و انگیزه سیاسی اداره اطلاعات کرج را به وضوح بیان می دارد .

مجذوبان نور

نوشته شده توسط خاک پای فقرا در جمعه بیست و چهارم اسفند 1386 ساعت 4:14 بعد از ظهر | لینک ثابت |

عکس ویژه

عکس ویژه تقدیمی خورشید حق به فقرا

( نظر یادتون نره )

نوشته شده توسط خاک پای فقرا در سه شنبه بیست و یکم اسفند 1386 ساعت 11:1 قبل از ظهر | لینک ثابت |

خورشید حق 3

هو

۱۲۱

بدینوسیله افتتاح وبلاگ مه رویان بستان خدا (خورشید حق ۳ )

را به اطلاع شما فقرای عزیز میرسانیم.

فعالیت این وبلاگ فقط در زمینه عکس بزرگان میباشد .

این وبلاگ هر روز به روز میباشد.

امید است شما عزیزان و فقرای گرامی با اعلام نظرات

و انتقادات و پیشنهادات سازنده خود ما را در این امر یاری کنید.

آدرس وبلاگ مه رویان بستان خدا ( خورشید حق ۳ ) :

www.majzob121.blogfa.com

التماس دعا

نوشته شده توسط خاک پای فقرا در یکشنبه دوازدهم اسفند 1386 ساعت 5:33 قبل از ظهر | لینک ثابت |

شعر

ای که انکار کنی عالم درویشان را

تو ندانی که چه سودا و سر است ایشان را

نوشته شده توسط خاک پای فقرا در شنبه یازدهم اسفند 1386 ساعت 8:57 بعد از ظهر | لینک ثابت |

سه پرده از یک موضوع

متحد جانهای شیران خداست

جان گرگان و سگان از هم جداست

پرده ی ا ول

خدا را شاکریم که در های رحمت الهی در روز های اخیر بر روی خلق گشوده شده و هر چند گاهی از طرف حضرت آقای مجذوبعلیشاه شیخی و یا مجازی در اقامه نماز برای منطقه ای از کشور اسلامیمان ایران عزیز انتخاب شده ، موجبات خوشحالی و ازدیاد توجه و یاد خدا و تذکّر در بین فقرا را میّسر و فراهم می گرداند و شاهد هستیم که با عنایات خاص ایشان در بروجرد، شیراز و گرمسار در مدت زمانی تقریبا کوتاه سه نفر از برادران راه رفته ی ایمانی ما که مراتبی از مقامات سلوک را طی نموده اند پذیرای این مسئولیت سنگین شده و وظیفه ی اقامه نماز جماعت فقرا را در صورتی که شیخی حضور نداشته یا سابقین از مجازین نبوده باشند یا به واسطه ای نتوانند اقامه ی نماز کنند را به عهده گرفته و اطاعت از دستور مولای معظم را به جان خریدارند .

بر حسب ارادت خالصانه ی فقرای نعمت اللهی به تمامی مشایخ و ماذونین محترم ، مراتب سرور و خرسندی همه فقرای سلسله جلیله نعمت اللهی را نسبت به این موهبت های بزرگ عنوان داشته دوام افاضه ظاهری و باطنی حضرت مجذوبعلیشاه و سلامتی و توفیق مشایخ و ماذونین و ازدیاد ذوق و شوق سایر اخوان را از حضرت عشق تمنا نموده ، خوشحالیم از اینکه فقرا هم چون سدی استوار در برابر تمامی مشکلات مقاومت نموده و از امتحانات الهی به واسطه همت و عنایت حضرت ایشان که بدرقه ی راه فقراست ، سر بلند بیرون آمده و هر پتکی که بر پیکره فولادین آنان وارد می شود بر استحکام ، برادری و موّدت فقرا افزوده گردیده و منسجم تر درراه تعالی فقر و تصوف حقه اثنی عشری قدم بر می دارند .

پرده ی دوم

شاید علاوه بر عداوت ذاتی و دشمنی آگاهانه مخالفین فقر و تصوف حقّه ی اسلامی با مراتب سلوک و خصوصا سلسله ی جلیله نعمت اللهی یک نوع جهالت و نادانی آنان نسبت به مراتب محبّت و عشق و برادری در بین راهیافتگان این سلسله جلیله می باشد!!!.آنان نخواهند فهمید مقام قطبیت و تعیین شیخ و مجاز در این سلسله جلیله چه حکمی داشته و چگونه صورت می پذیرد .گمان می برند هم چون اسلاف خود که در دارالنّدوه و سقیفه ی بنی ساعده گرد هم جمع شدند ، می توان تعیین خلیفه نمود و با دست بلند کردن به عنوان موافق در یک جمع برای پیکره مسلمین تعیین مرجع نمایند زهی افسوس ا ز این بی خردی !!!!!!

كَتَبَ اللَّهُ لَأَغْلِبَنَّ أَنَا وَرُسُلِي إِنَّ اللَّهَ قَوِيٌّ عَزِيزٌ

اینان به حکم قرآن لایعقلون – لایفقهون و لا یتفکرون و…….صُمٌّ بُكْمٌ عُمْيٌ فَهُمْ لاَ يَرْجِعُونَ گردیده و دیگر گوش وجودشان ندای وجدان و خدا و الست بربکم را نمی شنوند

گوش خر بفروش و دیگر گوش خر :: که این سخن را در نیابد گوش خر

این معاویه صفتان و عمروعاص های طالب حکومت ری از هر ترفندی جهت نیل به اهداف شوم ومقاصد دنیا پرستانه خود کوتاهی ننموده وحسین (ع) را خارجی و ضد دین و نامسلمان قلمداد می کنند .

در اقدامات انجام گرفته از این طیف حجتی و مخالف مصلحت و نظام کشور اسلامیمان در وبلاگ موسوم به پشمی می خواهند اینگونه القا ء نمایند که حضرت مجذوبعلیشاه در حال ایجاد تحول و تغییر سازمانی سلسله می باشند !!!!!!زهی خیال باطل و صد البته احمقانه که سلسله تصوف را با یک سازمان مقایسه کر ده اید که مدیران را تغییر می دهند . این فکر کودکانه نشانهی همان عدم شناخت ((حتی ظاهری و کتابی ))از اساس تصوف و درویشی می باشد

چون که ظاهر ها گرفتند احمقان

وان دقایق شد از ایشان بس نهان

حضرت ایشان هر گاه اراده کنند چندین مجاز در یک شهر و منطقه می توانند معین نمایند که هیچ موقع وجود دو ماذون در یک منطقه و شهر علاوه بر اینکه مشکلی ایجاد نمی نمایند بلکه موجب خوشحالی فقرای آن محدوده می گردد

هزار درویش در گلیمی بخسبند دو…… در مملکتی نگنجند

اینان به دلیل حمق ذاتی خود بر این تصورند که مقام شامخ قطبیت مانند مجلس…؟.. است که زمینه چینی قبلی صورت گیرد و ابوبکری را به عنوان خلیفه به مردم اعلام نمایند.

شاید یکی از خصوصیات ظاهری فرمایشات حضرت دکتر نور علی تابنده بر این باشد که مایل باشند فقرا با عقل ولایتی خود تجزیه و تحلیل امور نموده و تصمیم بگیرند و یا بقولی از ف به فرحزاد برسند که حضرت ایشان در حمایت از آقای مردانی همه جا سخن رانده اند و به کنایه در همان اوان مسایل بوجود آمده در کرج عنوان فرمودند

گر دنیا و اخرت بیاری کین هر دو بگیر و دوست بگذار

ما یوسف خود نمی فروشیم تو سیم سیاه خود نگهدار

(((البته این موضوع کاملا یک بر داشت شخصی می باشد)))

وجود آقایان داستانی و آذری در بروجرد و شیراز همانگونه که احکام صادره ملحوظ گردیده مربوط به کسالت های آقایان آقا ملکی و مدیری می باشد که صراحتا عنوان گردید در صورتی عدم حضور ایشان و یا کسالت و عذری نتوانند اقامه جماعت نمایند برادران گرامی ما قبول زحمت نموده و به جای آقای آقا ملکی شیخ محترم شیراز و جناب مدیری ماذون محترم بروجرد اقامه نماز گردد. این قوم معاند و جاهل به مراتب فقر و درویشی با ساختن اراجیفی سعی دارند مسایل را گونه ای دیگر جلوه دهند که بحمد الله فقرا بیش از پیش هوشیار بوده و این شگرد ها همانند توبه درویش خرسند و هک نمودن وبلاگ قبلی بنده نخ نما می باشد و فقرا هیچ وقعی به این اراجیف نمیدهند .

پرده ی سوم

جناب پشمینه در یاد داشتی بسیار ناشیانه و احمقانه مطالبی را عنوان داشته که گمان می برد دایه عزیز تر از مادر و کاسه از آش داغتر است و امر بر او مشتبه شده خود را نخود هر آشی می نماید و تصمیم گرفته به زور شلاق عده ای را راهی بهشت شداد نماید .عزیز برادر از اینکه دراویش را اگاه می کنید و از جان مایه گذاشته اید که ما را هدایت کنید ممنون حضرتعالی هستیم ولی چکار کنیم خوش نداریم با شما د ربهشت ارمی که شما ساخته اید به سر ببریم !!!

پای در رنجیر پیش دوستان به که با بیگانگان در بوستان

چرا شما در نصب و عزل امام جماعت ها مانند کرمانشاه صدایتان بلند نمیشود که گویا امام جماعت قبلی چشم به رهبری داشته است و یا نصب و عزل های آنچنانی که همه شاهد هستند از سپاه گرفته تا مستخدم یک اداره؟؟؟؟

شما زحمت دلسوزی و دایه بازی را از دوش خود برداشته کمی به فکر خود باشید فقرا خود بهتر به مسایل درویشی خود آگاه بوده احتیاجی به دلسوزی های شما ندارندو با دل و جان هر حکمی را که حضرت مجذوبعلیشاه اعلام دارند پذیرا بوده به دیده ی منت منقاد بوده و شکر گزارند هستند و هیچ تفاوتی بین مشایخ و ماذونین محترم ایشان ندیده به حکم کلهم نور واحد همه را از صمیم قلب دوست داشته و مطیع فرمایشات ایشان هستند و هر روز بر مودت آنان افزوده گردیده با ذوق و وشوق در مجالس شرکت می جویند .

صفا کانهم بنیان مرصوص

می توانید سری به مجالس درویشی منعقده زده و نحوه ارادت فقرا به مشایخ و ماذونین و ایشان به حضرت مجذوبعلیشاه را از نزدیک ببینید . ولی مواظب باشید از این همه برادری و یکرنگی و موّدت حسادت ننموده باعث آذار خود نگردید

ربنا اغفر لنا ولإخواننا الذين سبقونا بالإيمان ولا تجعل في قلوبنا غلا للذين آمنوا ربنا إنك رؤوف رحيم

خدایا چنان کن سرانجام کار تو خشنود باشی !!!!!!!

نوشته شده توسط خاک پای فقرا در جمعه دهم اسفند 1386 ساعت 11:14 بعد از ظهر | لینک ثابت |

شيخ ابوالحسن خرقاني

شيخ ابوالحسن علي بن جعفر بن سلمان خرقاني « يا علي بن احمد » عارف بزرگ قرن چهارم و پنجم هجري از چهره هاي بسيار درخشان عرفان ايراني است که در آزاد انديشي و مردم گرائي جهاني و وسعت نظر انساني و تفکر والاي عرفاني ممتاز و کم نظير است. گفتار و کردار اين عارف کيهان گراي ايراني که در نيمه دوم قرن چهارم و اوايل قرن پنجم هجري در خرقان قومس « کومش » استان کنوني سمنان ميزيسته است. در طي گذشت نزديک به يکهزار سال همواره مورد توجه و دقت و مطالعه و سرمشق عارفان و شاعران و متفکران و محققان بوده است.

وي در سال 351 يا 352 هجري در قصبه خرقان قومس از توابع بسطام متولد شده و در روز سه شنبه دهم محرم (عاشورا) سال 425 هجري در هفاد و سه سالگي در همان قصبه خرقان جهان را بدرود گفته است. مشهور است که علاوه بر هم شهري وي يعني بايزيد بسطامي عارف بزرگوار و عالي مرتبه قرن دوم و سوم هجري که شيخ و مقتداي حال جذبه و تفکر او بوده است، مانند عارف معروف معاصر خود شيخ ابوسعيد ابوالخير خرقه ارشاد و طريقت از شيخ ابوالعباس احمد بن محمد عبدالکريم قصاب آملي داشته است.

در منقولات و حکايات باقي مانده، آمده است که شيخ ابوسعيد ابوالخير عارف مشهور و ابوعلي سينا فيلسوف نامي و ناصر خسرو قبادياني علوي، شاعر و متفکر ايراني که معاصر شيخ ابوالحسن خرقاني بوده اند به خرقان رفته و با وي صحبت داشته و مقام معنوي او را ستوده اند. و نيز گفته اند که سلطان محمود غزنوي پادشاه مقتدر بديدار شيخ ابوالحسن خرقاني رفته و از وي کسب فيض کرده و نصيحت خواسته است.

از شاگردان ممتاز و مشهور شيخ ابوالحسن خرقاني، خواجه عبدالله انصاري عارف قرن پنجم هجري است که سالها در خرقان زيسته و از انفاس پر برکت شيخ ابوالحسن خرقاني کسب فيض و معلومات کرده است. در مورد ارتباط معنوي بايزيد بسطامي عارف قرن دوم و سوم هجري با شيخ ابوالحسن خرقاني که از وفات بايزيد 234 هجري تا تولد شيخ ابوالحسن 351 يا 352 هجري، يکصد و هفده يا هيجده سال فاصله است مطالب زيادي در آثار نويسندگان و محققان به ويژه عارفان قرنهاي بعد آمده است، که قابل توجه و تأمل ميباشد. بديهي است اينگونه ارتباطات آشکار مؤيد بقاي روح و استمرار و انتقال هويت و معنويت پنهان از چشم ظاهر بين بشري است؛ که فهم ضعيف و محدود ما به ندرت قادر به درک جلوه هايي از آن مي باشد. شيخ فريد الدين عطار نيشابوري عارف بزرگ قرن ششم و هفتم هجري در اين باره مينويسد:

نقل است که شيخ بايزيد هر سال يک نوبت بزيارت دهستان شدي بسر ريگ که آنجا قبور شهد است، چون بر خرقان گذر کردي باستادي و نفس برکشيدي، مريدان از وي سئوال کردند که شيخا ما هيچ نمي شنويم؛ گفت: آري که از اين ديه دزدان بوي مردي مي شنوم، مردي بود نام او علي و کنيت او ابوالحسن؛ به درجه از من پيش بود، بار عيال کشد و کشت کند و درخت نشاند.

هم چنين در مورد توجه و ارتباط متقابل شيخ ابوالحسن خرقاني به بايزيد بسطامي و مدد جستن از تربت او شيخ فريد الدين عطار نيشابوري مينويسد:

نقل است که شيخ ابوالحسن در ابتدا دوازده سال در خرقان نماز خفتن بجماعت کردي و روي بخاک بايزيد نهادي و بسطام آمدي، 3 فرسنگ و باستادي و گفتي بار خدايا از آن خلعت که بايزيد را داده اي ابوالحسن را بويي ده و آنگاه باز گشتي، وقت صبح را بخرقان باز آمدي و نماز بامداد بجماعت به خرقان دريافتي بر طهارت وضوي نماز خفتن.

گويند شيخ ابوالحسن خرقاني بر سر در خانقاه خود نوشته بود: « هر کس که در اين سرا درآيد نانش دهيد و از ايمانش مپرسيد. چه آنکس که بدرگاه باري تعالي به جان ارزد، البته بر خوان بوالحسن به نان ارزد.»

نگارنده (رفيع) اين مضمون والاي انساني را چنين به نظم درآورده است:

بـر سـر در خـانـقـاه خـرقـان شيخ خرقان به لطـف عـرفان

اين نکته نوشته بود از مـهــر مـهـر فـلـک اسـت تـالـي آن

هر کس که در اين سرا درآيد گـر گرسنه بود يا که عطشان

مـهمان بـخوان عارفان است گـر گـبـر بـود و يـا مـسـلـمـان

از مـهـر بـخـدمـتش بکوشيد زيرا که هم اوست پيک جانان

شايسته نان ابوالحسن هست آنکس که خداي داده اش جان

راستي با همه تلاش ها و کوشش هاي خيره کننده اي که بشر در راه کسب علوم و فنون کرده و پيشرفتهايي نيز بدست آورده است؛ متأسفانه در راه معنويت و انسانيت واقعي با تأسيس و تشکيل سازمانهاي مختلف خيريه جهاني بعد از گذشت يکهزار سال حتي توفيق روش عالي انساني خانقاه اين عارف بزرگوار و کيهان گراي ايراني را نداشته است و جلوه و جلال اين خانقاه حاشيه کوير مرکزي ايران به شهرت و شعار همه آن مؤسسات پر زرق و برق و پر آوازه جهاني پهلو ميزند.

از ديگر سخنان والاي شيخ ابوالحسن خرقاني که برگزيده ايم اينهاست:

عالم بامداد برخيز طلب زيادتي علم کند، و زاهد طلب زيادتي زهد کند و ابوالحسن در بند آن بود که سروري بدل برادري رساند.

اگر به ترکستان تا به در شام کسي را خاري در انگشت شود آن از آن من است. همچنين از ترک تا شام کسي را قدم در سنگ آيد زيان آن مراست و اگر اندوهي در دلي است آن دل از آن من است.

کاشکي بدل همه خلق، من بمردمي تا خلق را مرگ نبايستي ديد... کاشکي حساب همه خلق با من بکردي تا خلق را به قيامت حساب نبايستي ديد.

کاشکي عقوبت همه خلق، مرا کردي تا ايشان را دوزخ نبايستي ديد. بهترين چيزها دليست که در وي هيچ بدي نباشد.

اگر سرودي بگويد و به آن حق را خواهد، بهتر از آن بود که قرآن خواند و بدان حق را نخواهد. هر چه براي خدا کني اخلاص است و هرچه براي خلق کني ريا. هر که عاشق شد خداي را يافت و هر که خداي را يافت خود را فراموش کرد.

او براستي مريد و شاگرد روحاني سلطان العارفين بايزيد بسطامي است که گفته است:

مريد من آنست که بر کنار دوزخ بايستد و هر که را خواهند بدوزخ برند دستش گيرد و به بهشت فرستد و خود بجاي او بدوزخ رود.

جلال الدين محمد بلخي مولوي عارف بزرگ قرن هفتم هجري، در دفتر چهارم مثنوي، نظريه و گفتار شيخ ابوالحسن خرقاني را درباره پيش بيني جزئيات وجود و ظهور خود توسط بايزيد بسطامي در يکصد و تقريبا بيست سال چنين سروده است:

هـچـنـان آمـد کـه او فـرمـوده بـود بـوالـحـسـن از مـردمـان آن را شـنـود

که: حـسـن بـاشـد مـريـد و امتم درس گـيـرد هـر صـبـاح از تـربــتــــم

گفت: من هم نيز خوابش ديده ام وز روان شـيـخ ايـــــن بـشـنـيـده ام

هر صباحي رو نـهـادي سوي گور ايـسـتـادي تـا ضـحـي انـدر حـضـــور

يـا مـثـال شـيـخ پـيـشش آمـدي يا که بي گفتي شکالش حل شدي

تـا يـکـي روزي بـيامـد بـا سـعـود گـورهـا را بـرف نـو پـوشـيـده بـــــود

تـوي بـر تـو بـرفـهـا همچون علم قـبه قـبه ديد و شـد جـانـش بـغـــم

بـانگش آمد از حظيره شيخ حي هـا انـا ادعـوک کـي تـسـعي الــــي

هين بيا اين سو، بر آوازم شتاب عـالم از برف است روي از من متاب

حال او زآن روز شد خوب و بديد آن عجايـب را کـه اول مــــي شـنيد

ديدار شيخ ابوالحسن خرقاني با ابو علي سينا

درباره ملاقات شيخ ابوالحسن خرقاني عارف و ابو علي سينا فيلسوف و طبيب مشهور داستانها در کتابها آورده اند؛ اگر جزئيات اين ديدار درست نباشد؛ با در نظر گرفتن وقايع تاريخي و خط سير حرکت ابوعلي سينا از گرگانج به جرجان (گرگان) که از طريق طوس و نيشابور و جاجرم و سرحد کومش انجام گرفته، وقوع اين ملاقات مهم تاريخي قطعي است. شيخ فريد الدين عطار نيشابوري درباره ملاقات شيخ ابوالحسن خرقاني و شيخ الرئيس ابوعلي سينا چنين نوشته است:

« نقلست که بوعلي سينا به آوازهً شيخ عزم خرقان کرد، چون به وثاق شيخ آمد، شيخ به هيزم رفته بود. پرسيد که شيخ کجاست؟ زنش گفت: آن زنديق کذاب را چه کني؟ همچنين بسيار جفا گفت شيخ را، که زنش منکر او بودي، حالش چه بودي! بوعلي عزم صحرا کرد تا شيخ را بيند، شيخ را ديد که همي آمد و خرواري درمنه بر شيري نهاده، بوعلي از دست برفت، گفت: شيخا اين چه حالتست؟ گفت: آري تا ما بار چنان "ماده" گرگي نکشيم "يعني زن" شيري بار ما نکشد. پس بوثاق باز آمد، بوعلي بنشست و سخن آغاز کرد و بسي گفت، شيخ پاره اي گل در آب کرده بود تا ديواري عمارت کند، دلش بگرفت، برخاست و گفت مرا معذور دار که اين ديوار را عمارت مي بايد کرد، و بر سر ديوار شد، ناگاه تبر از دستش بيفتاد، بوعلي برخاست تا آن تبر بدستش باز دهد، پيش از آنکه بوعلي آنجا رسيد آن تبر برخاست و بدست شيخ باز شد. بوعلي يکبارگي اينجا از دست برفت و تصديقي عظيم بدين حديثش پديد آمد تا بعد از آن طريقت به فلسفه کشيد، چنانکه معلوم هست» « دانش، علم. و بينش، عرفان.»

ناصر خسرو قبادياني در مکتب خرقان

در بين ملاقات کنندگان نامي با شيخ ابوالحسن خرقاني عارف آزاد انديش قرن چهارم و پنجم هجري، ناصر خسرو قبادياني شاعر و نويسنده و متفکر، محقق معاصر او است که به خرقان سفر کرده و به محضر شيخ بزرگ خرقان راه يافته و از خانقاه معروف او به رموز اسرار عرفان پي برده است. امير دولتشاه بن علاءالدوله سمرقندي در کتاب تذکرةالشعرا در ضمن بيان شرح احوال ناصر خسرو قبادياني مينويسد: « در اثناي عزيمت از مازندران بجانب خراسان به صحبت شيخ المشايخ ابوالحسن خرقاني قدس الله روحه العزيز رسيد، و شيخ را از روي کرامت، احوال او معلوم معلوم شده بود. به اصحاب گفت که فردا مردي حجتي بدين شکل و صفت بدر خانقاه خواهد رسيد، او را اعزاز و اکرام نمائيد و اگر امتحاني از علوم ظاهر در ميان آورد بگوئيد شيخ ما مردي دهقان و امي است و آن شخص را پيش من آريد. چون حکيم ناصر خسرو بدر خانقاه رسيد، مريدان بفرمودهً شيخ عمل کرده، او را بخدمت شيخ بردند. شيخ او را اعزاز و اکرام فرمود و حکيم ناصر خسرو گفت: اي شيخ بزرگوار ميخواهم که از اين قيل و قال درگذرم و پناه به اهل حال آورم. شيخ تبسمي کرد و گفت که اي ساده دل بيچاره تو چگونه با من هم صحبتي تواني کرد که سالها است اسير عقل ناقص مانده اي؟ و من اول روز که قدم بدرجه مردان نهاده ام سه طلاق به اين بر گوشهً چادر اين مکاره بسته ام. حکيم گفت که چگونه شيخ را معلوم شد که عقل ناقص است؟ بلکه اول من خلق الله العقل، گفته اند. شيخ فرمود اي حکيم آن عقل انبياست، دليري در آن ميدان مکن. اما عقل ناقص، عقل تو و پورسينا است. که هر دو بدان مغرور شده ايد و دليل بر آن قصيده است که دوش گفته و پنداشته اي که گوهر کان کن فکان عقل است، غلط کرده اي آن که گوهر عشق است و في الحال مطلع آن قصيده را شيخ به زبان مبارک گذرانيد برين منوال که:

بالاي هفت طاق مقرنس دو گوهرند کز کاينات و هر چه در او هست برترند

حکيم ناصر خسرو چون آن کرامت از شيخ بديد مبهوت شد، چه اين قصيده را هم در آن شب نظم کرده بود و هيچ آفريده را بر آن اطلاعي نبود و اعتقاد و اخلاص او به آستانهً شيخ درجه عالي يافت؛ و چند وقت در خدمت شيخ روزگار گذرانيد و به رياضت و تصفيه باطن مشغول شد. اما شيخ او را اجازت به سفر داد و او به جانب خراسان آمد و از علوم غريبه و تسخير سخن گفت، علماي خراسان بقصد او برخاستند و در آن حين اقضي القضاة ابوسهيل صعلوکي که امام و بزرگ خراسان بود و در نيشابور بودي حکيم را گفت تو مردي فاضل و بزرگي، چون امتحانات بسيار ميکني و سخن تو بلندتر واقع شده؛ چنين مشاهده ميکنم که علماي ظاهري خراسان قصد تو دارند. صلاح در آنست که ازين ديار سفر اختيار کني. حکيم از نيشابور فرار نموده، بجانب بلخ افتاد و آنجا نيز متواري بود تا در آخر حال به کوهستان بدخشان افتاد.

با در نظر گرفتن تطابيق تاريخي و اينکه وفات شيخ ابوالحسن خرقاني در سال 425 هجري اتفاق افتاده؛ بايد اين ملاقات معنوي در دوران جواني ناصر خسرو به وقوع پيوسته باشد.

سلطان محمود غزنوي در خانقاه شيخ ابوالحسن خرقاني

بطوريکه نوشته اند سلطان محمود غزنوي در سفري که به تسخير شهرهاي مرکزي ايران « ري و اصفهان » و انقراض سلسله آل بويه "ديلميان" منجر گرديد(420 هجري) چند روزي در ولايت قومس "کومش" توقف کرده و با شيخ ابوالحسن خرقاني در قصبه خرقان بسطام ملاقات نموده است. بررسي جوانب مختلف اين ديدار تاريخي و معنوي و طرز برخورد و سئوال و جواب دلنشين اين عارف جليل القدر ايراني با سلطان محمود مقتدر و جبار، و همچنين تأثير عميق و شگرف افکار بلند و وسعت نظر بي انتها و وارستگي و بي نيازي و بي هراسي حيرت انگيز شيخ در سلطان وقت و فرد شاخص عرصه سياست مشرق ايران که بي ارزشي جلال و جبروت و قدرت و مال و مقام دنيائي را در مقابل حقيقت عرفان و معنويت مجسم مي کند، از نظر اخلاقي و اجتماعي و عقيدتي بسيار جالب توجه و از لحاظ تاريخي ارزنده و آموزنده است.

شيخ فريدالدين عطار نيشابوري عارف محقق قرن ششم و هفتم هجري جزئيات اين ديدار تاريخي را چنين بيان داشته است:

« نقل است که وقتي سلطان محمود وعده داده بود، اياز را. خلعت خويش را در تو خواهيم پوشيدن و تيغ برهنه بالاي سر تو برسم غلامان من خواهم داشت. چون محمود به زيارت شيخ "ابوالحسن خرقاني" رسول فرستاد که شيخ را بگوئيد که سلطان براي تو از غزنين بدينجا آمد، تو نيز براي او از خانقاه به خيمهً او درآي؛ و رسول را گفت اگر نيايد اين آيت برخوانيد، قوله تعالي: "واطيعو الله و اطيعو الرسول و اولي الامرمنکم."

رسول پيغام بگزارد. شيخ گفت: مرا معذور داريد. اين آيت برو خواندند، شيخ گفت: محمود را بگوئيد که: چنان در اطيعو الله مستغرقم که در اطيعو الرسول خجالتها دارم تا به اولي الامر چه رسد؟! رسول بيامد و به محمود باز گفت. محمود را رقت آمده و گفت: برخيزيد، که او نه از آن مرد است که ما گمان برده بوديم. پس جامهً خويش را به اياز داد و در پوشيد، و ده کنيزک را جامهً غلامان در بر کرده، و خود به سلاح داري اياز پيش و پس مي آمد، امتحان را رو به صومعهً شيخ نهاد. چون از در صومعه درآمد و سلام کرد، شيخ جواب داد، اما برپا نخاست. پس روي به محمود کرد و در اياز ننگريد، محمود گفت: برپا نخاستي سلطان را و اين همه دام بود، شيخ گفت: دام است اما مرغش تو نه اي؛ پس دست محمود بگرفت و گفت: فرا پيش آي، چون ترا فرا پيش داشته اند. محمود گفت: سخني بگو. گفت: اين نامحرمان را بيرون فرست، محمود اشارت کرد، تا نامحرمان همه بيرون رفتند؛ محمود گفت: مرا از بايزيد حکايتي برگو. شيخ گفت: بايزيد چنين گفته است: که هر که مرا ديد از رقم شقاوت، ايمن شد؛ محمود گفت: از قدم پيغامبر زيادتست؟ و بوجهل و بولهب و چندان منکران او را همي ديدند و از اهل شقاوت، شيخ گفت محمود را که ادب نگه دار و تصرف در ولايت خويش کن، که مصطفي را عليه السلام نديد جز چهار يار او و صحابه او و دليل بر اين چيست؟ قوله تعالي "و تراهم ينظرون اليک و هم لايبصرون"، محمود را از اين سخن خوش آمد؛ گفت مرا پندي ده. گفت: چهار چيز نگه دار. اول پرهيز از مناهي و نماز بجماعت، سخاوت و شفقت بر خلق خدا. محمود گفت: مرا دعا کن؛ گفت: خود در اين گه دعا مي کنم "اللهم اغفر للمؤمنين و المؤمنات" گفت: دعاء خاص بگو. گفت: اي محمود عاقبتت محمود باد. پس محمود بدره اي زر پيش شيخ نهاد. شيخ قرص جوين پيش نهاد و گفت: بخور! محمود همي خاويد و در گلويش مي گرفت. شيخ گفت: مگر حلقت مي گيرد؟ گفت: آري. گفت: ميخواهي که ما را اين بدره زر تو گلوي بگيرد؟ برگير که اين را " اشاره به زر " سه طلاق داده ايم. محمود گفت: در چيزي کن، البته. گفت: نکنم. گفت: پس مرا از آن خود يادگاري بده، شيخ پيراهن عودي از آن خود بدو داد. محمود چون بازهمي گشت گفت: شيخا خوش صومعه اي داري، گفت: آنهمه داري، اين نيز همي بايدت؟ پس در وقت رفتن شيخ او را بر پا خواست. محمود گفت: اول که آمدم التفات نکردي، اکنون بر پاي مي خيزي. اين همه کرامت از چيست آن چه بود؟ شيخ گفت: اول در رعونت پادشاهي و امتحان درآمدي، و به آخر در انکسار و درويشي ميروي که آفتاب دولت درويشي بر تو تافته است. اول براي پادشاهي تو برنخاستم، اکنون براي درويشي تو برمي خيزم.»

ديدار شيخ ابوالحسن خرقاني و شيخ ابوسعيد ابوالخير

از معاصران نامي شيخ ابوالحسن خرقاني، شيخ ابوسعيد ابوالخير عارف و شاعر مبتکر رباعيات عرفاني است. بطوريکه نوشته اند شيخ ابوسعيد بارها به خرقان سفر کرده و با شيخ ابوالحسن صحبت داشته است که ماجراي آنها در کتاب نورالعلوم و اسرار التوحيد و تذکرةالاولياء و ديگر کتابهاي مربوط به شرح احوال عارفان به تفضيل آمده است. عطار مينويسد که: شيخ ابوسعيد ابوالخير گفته است: من خشت بودم چون به خرقان رسيدم، گوهر بازگشتم.

محمد منور در کتاب اسرارالتوحيد في مقامات الشيخ ابي سعيد درباره ملاقات شيخ ابوالحسن خرقاني و ابوسعيد ابواخير نوشته است:

« چون شيخ ما ابوسعيد به خرقان رسيد و در خانقاه شد، در خانقاه شيخ بوالحسن مسجد خانه اي است. شيخ بوالحسن در آنجا بود، بر پاي خواست؛ و تا ميان مسجد خانه پيش شيخ باز آمد و آنجا دست به گردن يکديگر فرا کردند. شيخ ابوالحسن مي گفت: چنان داغ را، مرهم چنين نهند و چنين قدم را، قربان، جان بوالقاسم سازند. پس شيخ بوالحسن، شيخ بوسعيد را دست گرفت که بر جاي من بنشين. شيخ ما ننشست. شيخ بوالحسن را گفت: تو بر جاي خويش بنشين. او ننشست. هر دو در ميانه خانه بنشستند و هر دو مي گريستند. شيخ بوالحسن، شيخ بوسعيد را گفت: سخن بواژ، مرا نصيحتي کن؛ شيخ بوسعيد گفت: او را بايد گفت. پس مقريان با شيخ بوسعيد بودند، اشارت کرد که قرآن برخوانيد. قرآن برخواندند و صوفيان بسيار بگريستند و نعره ها زدند و هر دو شيخ بسيار بگريستند. شيخ بوالحسن، خرقه از سر زاويه خود به مقريان انداخت. شيخ بوسعيد سه شبانروز پيش شيخ بوالحسن بود. و درين سه شبانروز، هيچ سخن نگفت. شيخ بوالحسن وي را معارضه سخن مي کرد. شيخ بوسعيد گفت: ما را بدان آورده اند تا سخن شنويم. او را بايد گفت. پس شيخ بوالحسن گفت: تو حاجت مايي از خداي تعالي. ما از خداي تعالي به حاجت خواسته ايم که دوستي از دوستان خويش بفرست، تا ما اين سرهاي تو بدو هوژ گوئيم(بدو هويدا گوئيم). تو آن حاجت مايي. من پير بودم و ضعيف به تو نتوانستم آمدن، ترا قوت بود و عدت، ترا به ما آوردند. ترا به مکه نگذارند. تو عزيز تر از آني که ترا به مکه برند. کعبه را به تو آرند تا ترا طواف کند. »

خواجه عبدالله انصاري شاگرد و مريد ممتاز شيخ ابوالحسن خرقاني

خواجه عبدالله انصاري "پير هرات" عارف بزرگ قرن پنجم هجري و گوينده رسائل مقالات و مناجات هاي خوش آهنگ و دلنشين و سوزناک و سراپا هنر عرفاني از شاگردان و مريدان خاص شيخ ابوالحسن خرقاني بوده است. وي سالها در خرقان بسر برده و در خانقاه خرقان از محضر پر برکت شيخ ابوالحسن خرقاني کسب فيض کرده تا بسر حد کمالات معنوي نائل شده است.

چنانکه خود گفته است:

« مشايخ من در حديث و علم و شريعت بسيارند. اما پير من در تصوف و حقيقت شيخ ابوالحسن خرقاني است و اگر او را نديدمي کجا حقيقت دانستمي.»

خواجه عبدالله انصاري در مناجات و مقالات خود درباره درک فيض از مکتب شيخ بزرگ خرقان چنين آورده است:

عبدالله مردي بود بياباني، ميرفت بطلب آب زندگاني، ناگاه رسيد به شيخ ابوالحسن خرقاني، ديد چشمهً آب زندگاني، چندان خورد که از خود گشت فاني، که نه عبدالله ماند و نه شيخ ابوالحسن خرقاني، اگر چيزي ميداني من گنجي بودم نهاني، کليد او شيخ ابوالحسن خرقاني.

آثار شيخ ابوالحسن خرقاني

1- رسالةالخائف الهائم من لومة اللائم. که نظير آن در اصول طريقت تأليف نشده است.

2- فواتح الجمال و غير اينها.

3- نورالعلوم که شامل ذکر مباني عرفاني و رواياتي است که با نام شيخ ابوالحسن خرقاني بستگي دارد و نمونه هايي از سخنان اوست که بوسيله يکي از شاگردان و پيروان شيخ در ده باب تدوين شده است. مجموعه کامل اين کتاب توسط نگارنده "رفيع" در اسفند ماه سال 1359 خورشيدي چاپ و منتشر شده و تا کنون به سه چاپ رسيده است.

نوشته شده توسط خاک پای فقرا در جمعه دهم اسفند 1386 ساعت 3:47 بعد از ظهر | لینک ثابت |

آزادی، کبوتری بر بام خانه دراویش

آزادی چقدر خوب و زیباست! آدمهای خوب، نام خوبی بر آن نهاده اند ! و آدمهای بسیار خوب!! آنرا در اختیار دراویش گذاشته اند .

دراویش، در8 سال دفاع مقدس آزادی داشتند که شهید شوند! اسیر شوند! مجروح و شیمیایی شوند! معلول شوند !!. حتی، بعد از جنگ به آنها آزادی اعطا شد که از کار اخراج شوند و گرسنگی را تحمل کنند، یا به کارهای سخت مشغول شوند .
آزادی چه زیباست !!
. آزادی، یعنی تعطیلی مجالس یاد خدا . آزادی یعنی هر روز یکی از برادرانت را به مراکز اطلاعاتی دعوت، و بازخواست کنند .آزادی، یعنی برای هر کاری ،جوابگو باشی !!. آزادی یعنی اگر بر سرت زدند بخندی!! و از خدا شاکر باشی که گردنت را نمی شکنند !!. چقدر آزادی خوب است ! که درویش را مجبور میکنند دائما شکر خدا نماید و بخندند !! . چقدر خنده خوب است !! و شاکر بودن طبق فتوا از بهترین عبادات است !!
بعد از رحلت امام و مخصوصا این چند سال اخیر آزادیهای زیادی به دراویش اعطا شده است . دراویش آزادند که نام درویشی بر خود نگذارند !!!!.
دراویش آزادند که شاربشان کوتاه کنند و محاسن آن ها حتی بیش از یک قبضه شود . دراویش آزادند، که اعتقاداتشان عین انجمن حجتیه باشد و چون به این آزادی رسیدند ، آزادیهای دیگر نیز به آنها اعطا می شود !!!. مثلا آنگاه آزاد می شوند که آزادی بیان داشته باشند . درویشها آزادند که حسینیه بسازند و آنرا تحویل هیئت هایی مثل فاطمیون بدهند و اصلا آنرا وقف عام کنند تا آنها که آزادی می دهند دیگران را هم آزاد سازند ،که مالک حسینیه های دراویش شوند !! چقدر آزادی خوب است !!. دراویش آزادند که مجلس یاد خدا وعزاداری سیدالشهدا نداشته باشند ،که ظاله شوند،!! چقدر به فکر ما هستند !!!. دراویش آزادند در انتخابات شرکت کنند و به نفع آزادی دهندگان !! رأی دهند !.
آزادی چقدر زیباست.
آزادی، یعنی سرت را بشکنند ، کورت کنند ، خانه ات را خراب کنند و حسینیه ات را بسوزانند . دراویش چون آزادی دارند می توانند بروند ، دادگاه شکایت کنند و قاضی حکم به زندان آنها بدهد ، که چرا شکایت کرده اید ؟آزادی یعنی اگر وکیل گرفتی ، وکیل تو نیز مثل تو آزاد شود که همراه تو به زندان بیاید و محکوم گردد . آزادی یعنی بترسی که آزاد هستی !!!آزادی یعنی هر روز منتظر مشکلی باشی. ...
چقدر آزادی خوب است !!. آزادی یعنی هیچکس جوابگویت نباشد . البته دراویش می توانند داد بزنند، اما نه برای ستمهایی که بر آنها می رود، بلکه داد بزنند، بخاطر ستمهایی که بر اولاد علی (ع) در کربلا رفت، آن هم فقط در عزاداری تاسوعا و عاشورا ، به شرطی که وارد خرافات نشوند، مثلا با اشعار عمان سامانی ، ترویج شرک و کفر نمایند !!! دراویش چقدر آزادند . ! دراویش آزادی دارند مثل همه ی مردم در مقابل اعطا کنندگان آزادی ساکت باشند وعبور از خط قرمز ها که هیچ ، در هیچ خطی با هر رنگی!! که باشد پا نگذارند .وکاری به کار هیچ یهودی زاده ای نداشته باشند !!(چه کار داریم که فلانی از کجا دستور میگیرد؟ وپدرش کیست؟ ) وقتی به امام و خانواده او فحش میدهند ،باید همه، اهل حساب باشیم !!

چقدر آزاری زیباست !!
دراویش آزادی دارند که در میدان آزادی قدم بزنند ! ودر پارک آزادی بروند و فکر کنند !! یا در خیابان آزادی، سیگار آزادی بخرند !!
آزادی چقدر زیباست !!!! خودمانیم دراویش قدر آزادی را نمیدانند !! باید کمی فکر کرد و قدر دان بود !!تا کنون فکر کرده اید فتوا دادن چقدر سخت است !!در دوسال گذشته چند تا فتوا برای هدایت دراویش صادر فر موده اند !! قدر نمیدانیم ؟!! چند تا ملا ، از این شهر به آن شهر سفر کرده اند، سخنرانی کرده اند و به زحمت افتاده اند، تا ما اسلام را بفهمیم !!قدر نمیدانیم !!فکر میکنید سخن رانی یا مسافرت کم هزینه برای دولت دارد !! چقدر سربازان گمنام امام زمان به زحمت افتاده اند !!چند تا مامور از داخل و خارج مواظبند که دراویش اشتباها داد نزنند !! قدر نمی دانیم !!باید قدر آزادی را بدانیم !!!!!اصلا فکر کرده اید خراب کردن حسینیه ها چقدر سخت است و دولت و ...چقدر باید اضافه کار و باج سیبیل که نه، باج ریش، به مجریان فتوا پرداخت نماید !!
آزادی چه زیباست

آزادی نام کبوتر، سفیدی است که بر پشت بام خانه دراویش لانه کرده است .....
آزادی تنها یک عیب کوچک دارد تا به پشت بام می رویم، تا آنرا بگیریم، پرواز می کند ..........!!؟

اختصاصی مجذوبان نور

خداحافظ از این به بعد با خاک پای فقرا

نوشته شده توسط خاک پای فقرا در دوشنبه ششم اسفند 1386 ساعت 3:41 بعد از ظهر | لینک ثابت |

عکس ویژه

اين عکس بسيار زيبا هديه ويژه ی خورشيد حق به فقرا

جناب آقای حاج يوسف مردانی درويش صدق علی

( منتظر نظرات سازنده شما فقرای عزیز هستیم )

نوشته شده توسط خاک پای فقرا در جمعه سوم اسفند 1386 ساعت 4:7 قبل از ظهر | لینک ثابت |

بايزيد بسطامي

ابويزيد طيفور پسر عيسي پسر سروشان بسطامي ملقب به سلطان العارفين به ظاهر در نيمه اول قرن دوم هجري يعني در سال آخر دوره حکومت نکبت بار امويان در شهر بسطام از ايالت کومش (قومس) در محله موبدان(زرتشتيان) در خانداني زاهد و متقي و مسلمان چشم به جهان صورت گشود.

فصيح احمد خوافي تولد او را در سال 131 هجري ثبت کرده و نوشته است که جد او سروشان والي ولايت قومس بوده است.

مي گويند جد اين بينشور بزرگ ايراني، سروشان زرتشتي بوده و سپس بدين اسلام درآمده است. چنين ميماند که بايزيد در تصوف استاد نداشته و خرقه ارادت از دست هيچيک از مشايخ تصوف نپوشيده است. گروهي او را امي دانسته و نقل کرده اند که بسياري از حقايق بر او کشف مي شد و خود نميدانست؛ گروهي ديگر نقل کرده اند که يکصد و سيزده يا سيصد و سه استاد ديده است.

قدر مسلم اينکه استاد او در تصوف معلوم نيست که کيست و خود چنين گفته است که مردمان علم از مردگان گرفتند و ما از زنده اي علم گرفتيم که هزگز نميرد. و باز پرسيدند که پير تو در تصوف که بود؟ گفت: پيره زني.

بهر حال جهت زندگاني اين عارف بزرگ ايراني مبهم است و خلط و مزج فراوان در آن راه يافته است و اطلاع ما در اين باره بسيار محدود و ناقص است، ولي با اين همه آنچه از تعليم و عرفان او باقي مانده است بهيچ وجه ناقص و مبهم نيست و به روشني معلوم ميشود که وي مردي بزرگ بوده.

به نقل آورده اند: چون کار او بلند شد سخن او در حوصله اهل ظاهر نمي گنجيد، حاصل، هفت بارش از بسطام بيرون کردند. وقتيکه وي را از شهر بيرون ميکردند، پرسيد جرم من چيست؟ پاسخ دادند: تو کافري. گفت: خوشا به حال مردم شهري که کافرش من باشم.

در ميان عارفان ايراني بايزيد از نخستين کساني است که به نويسندگي و به قولي به شاعري پرداخت. امام محمد غزالي در قرن پنجم هجري از آثار قلمي او استفاده کرده است ولي در حال حاضر چيزي از آثار قلمي وي در دست نيست.

بايزيد در اوايل عمر خود به اقصي نقاط ايران، عراق، عربستان و شام سفر کرد و در هرجايي باد ديده تيزبين خود چيزي آموخت. برخي نوشته اند که وي شاگرد امام جعفر صادق (ع) امام ششم شيعيان بوده است؛ به روايت سهلکي دوسال براي امام سقائي کرد و در دستگاه امام او را طيفورالسقاء مي خواندند. تا آنکه امام جعفر صادق وي را رخصت داد که به خانه خويش باز گردد و خلق را به خداي دعوت کند. اين روايت را غالب مآخذ صوفيه ذکر کرده اند. از جمله اينکه: وي مدت هفت سال از محضر امام جعفر صادق کسب دانش نموده است. گويند بعد از هفت سال روزي حضرت به بايزيد فرمودند کتابي را از طاقچه اطاق بياور، بايزيد گفت طاقچه کجاست؟ حضرت فرمود در اين مدت شما در اين خانه طاقچه اي نديده اي؟ جواب داد من براي ديدن خانه و طاقچه نيامده ام، بلکه جهت ديدن طاق ابروي آن قبله اولياء آمده ام. حضرت فرمود: بايزيد کار تحصيل تو تمام است بايد به ولايت خود رفته و خلق را راهنمايي نموده و آنان را براه حق دعوت نمايي. هنگام بازگشت بايزيد از نزد امام جعفر صادق هنوز مادرش که پيره زني پارسا و پرهيزکار بود، زنده بود.

سهلکي وفات وي را در سال 234 هجري به سن هفتاد و سه ثبت کرده، سلمي و قشيري و خواند مــيــر نــيــز سـال 234 و سال 261 ذکر کرده اند؛ خواجه عبدالله انصاري يا کاتبان بعضي نسخه هاي طبقات سال 261 هجري درست تر پنداشته اند.

ولي به نظر نگارنده (رفيع) با در نظر گرفتن تطابيق تاريخي، وقايع و تلفيق قول مورخان و نويسندگان صوفيه، بطور نزديک به يقين تولد بايزيد بسطامي در سال 131 هجري و وفاتش در سال 234 هجري در 103 سالگي در بسطام اتفاق افتاده است.

بموجب روايت سهلکي بايزيد دو برادر و دو خواهر نيز داشت که از آن جمله وي برادر ميانه بود، برادر بزرگترش آدم نام داشت و آنکه از بايزيد کوچکتر بود علي ناميده ميشد. بعدها برادرزاده اش ابوموسي که پسر آدم بود به خدمت بايزيد درآمد و شاگرد و خادم او شد. بايزيد نسبت به ابوموسي علاقه و محبت پدرانه داشت و ابوموسي نيز در مواظبت احوال بايزيد دقت تمام به کار مي بست و در تکريم بايزيد بسيار مي کوشيد.

به روايت سهلکي بايزيد از احوال و اسرار خود آنچه را از ديگران پنهان ميداشت، پيش اين برادرزاده خويش آشکار ميکرد. مي گويند ابوموسي در وقت مرگ گفته بود چهارصد سخن را از بايزيد بگور مي برم که هيچکس را اهل آن نديدم که با وي گويم(راستي هيچ فکر کرده ايد که سخنان مورد بحث چه بوده و درجه اهميت آن تا چه حد بوده است که برادرزاده بايزيد در تمام مدت عمر خود هيچکس را نيافته که آنها را با او درميان بگذارد و ناگزير آنها را با خود به گور برده است.) هنگام وفات بايزيد ابوموسي بيست و دو سال داشت و سالها بعد از بايزيد نيز زيست.

ابوموسي نسبت به عموي خويش حرمت و تکريم بسيار بجاي آورد. چنانکه هنگام وفات خويش وصيت کرد او را نزديک بايزيد دفن کنند اما قبر او را از قبر بايزيد گودتر کنند تا گور او با گور بايزيد برابر نباشد.

شيخ فريدالدين عطار نيشابوري در تذکرةالاولياء مينويسد: « نقلست که گفت مردي در راه حج پيشم آمد، گفت، کجا ميروي. گفتم به حج. گفت: چه داري؛ گفتم دويست درم، گفت بيا بمن ده که صاحب عيالم و هفت بار گرد من در گرد که حج تو اينست. گفت چنان کردم و بازگشتم. و گفت از نماز جز ايستادگي تن نديدم و از روزه جز گرسنگي نديدم؛ آنچه مراست او فضل اوست نه از فعل من، و گفت کمال درجه عارف سوزش او بود در محبت.»

اين رمز و راز والاي انساني را جلال الدين محمد بلخي(مولوي) آزاد انديش بزرگ ايراني زيسته در قرن هفتم هجري چنين به نظم آورده است:

بـايـزيـد انـدر سـفـر جـسـتـي بـسـي تـا بـيـابـد خـضـر وقـت خـود کـسـي

ديـد پـيـري بـا قـدي هـمـچـون هـلال بـود در وي فـر و گـفـتـار رجـــال

بـايـزيـد او را چـو از اقـطـاب يـافــت مسکنت بنمود و در خدمت شتافت

پـيـش او بنشست مي پرسيد حـال يافتش درويش و هم صاحب عـيال

گفت: عزم تو کجـا؟ اي بــايــزيــــد! رخت غربت را کجا خـواهـي کـشيد

گفت: قـصـد کـعـبـه دارم از پــگـــه گـفـت: هين با خود چه داري زادره

گفت: دارم از درم نــقــره دويست نک ببسته سست برگوشه ردي است

گفت: طوفي کن بگردم هـفت بار ويــن نـکـوتـر از طــواف حـــج شـمـار

وآن درمها پيش من نــه اي جـواد دان کـه کـردي و شـد حـاصـل مـراد

عمـر کردي، عـمر بـاقـي يـافـتـي صـاف گـشـتـي بـر صـفـا بـشـتـافـتـي

حق آن حقي که جانت ديده است که مرا بر بيت خود بـــگــزيــده است

کعبه هر چندي که خانه بر اوست خلقت من نـيـز خــانــه سـر اوسـت

تـا بـکـرد آن خانه را در وي نــرفـت ونـدريـن خـانـه بـجـز آن حــي نــرفـت

چـون مـرا ديـدي خــدا را ديده اي گـرد کـعـبـه صـدق بـر گـرديـده اي

خدمت من طاعت و حمد خداست تـا نپنداري که حق از من جـداســت

چـشـم نـيـکـو بـاز کـن در من نگر تـا بـبـيـني نور حق اندر بــــشــــر

کعبه را يک بار "بيتي" گفت يــــار گـفـت: (يا عبدي) مرا هفتاد بـــار

بـايـزيـدا کـعـبـه را دريـــــافـــتــي صـــد بها و عــز و صـــد فـر يافـتـي

بايزيد آن نکتـه ها را گوش داشت هـمچـو زرين حلقه اي در گوش داشت

جنيد نهاوندي (بغدادي) عارف بزرگ ايراني در قرن سوم هجري درباره بايزيد بسطامي گفته است:

بايزيد در ميان ما چون جبرئيل است، در ميان ملائکه، و هم او گفته است: نهايت ميدان جمله روندگان که بتوحيد روانند، بدايت ميدان اين خراساني است جمله مردان که به بدايت قدم او رسند همه در گردند و فرو شوند و نمانند، دليل بر اين سخن آنست که بايزيد ميگويد: دويست سال ببوستان برگذرد تا چون ما گلي در رسد.

شيخ ابو سعيد ابوالخير عارف مشهور ايراني قرن پنجم هجري درباره بايزيد چنين گفته است:

مژده هزار عالم از بايزيد پر مي بينم و بايزيد در ميانه نبينم. يعني آنچه بايزيد است در حق محو است.

يوگني ادواردويچ برتلس روسي درباره بايزيد بسطامي مينويسد:

ابويزيد(بايزيد) طيفور ابن عيسي بن آدم سروشان بسطامي يکي از متفکران تصوف که در نوع خود بي همتا بود به اين نتيجه رسيده بود که (يگانه هستي واقعي، خداست) و راه رسيدن به ميدان توحيد، تجلي ظاهري عبادت و انجام فرايض و غيره نبوده، بلکه فرو رفتن در انديشه، موجوديت "فردي=من" انسان بطور کامل محو و ناپديد مي گردد و سعادت فراموشي وجود و سلب هرگونه حرکت نفساني (فردي=من) دست ميدهد و به کل هستي اعم از اجتماعي و يا روحاني مي پيوندد.

درباره زندگي او نيز اطلاعات ما اندک است و همينقدر مي دانيم که در معرض حملات نمايندگان مذهب رسمي بوده و چند بار نيز از زادگاهش رانده شده است.

يک اثر بسيار جالب ادبي بنام شطحيات (سخنان حکيمانه در وجد) با نام بايزيد وابستگي دارد که در معرض شديدترين حملات دين ياران قرار گرفته بود. تصور ميرود که همين سخنان حکيمانه، انگيزه پيدا شدن هاله يي از کفر براي مولف خود بوده است. اين اثر بطور کامل تا زمان ما نرسيده و آنچه در دست داريم، قطعاتي است پراکنده با تفسير جنيد که تلاش ورزيده اثبات کند که در آنها مطلبي مغاير با اسلام نيست. يکي از اين قطعات چنين است:

« مرا در بر گرفت و پيش خود بنشاند. گفت اي بايزيد، خلق من دوست دارند که تو را ببينند! گفتم: بياراي مرا به وحدانيت و درپوش مرا يگانگي تو و به احديتم رسان تا خلق تو چون مرا بينند، تو را بينند، آنجا تو باشي نه من.»

در قطعه ديگري گفته ميشود « در وحدانيت مرغي شدم، جسم از احديت و جناح از ديموميت. در هواي بي کيفيت چند سال بپريدم تا در هوايي شدم. بعد از آن هوا که من بودم، صد هزار هزار بار در آن هوا مي پريدم تا در ميادين از ليت رفتم. درخت احديت ديدم: بيخ در زمين داشت و فروغ در هواي ابد. ثمرات آن درخت جلال و جمال بود. از آن درخت ثمرات بخوردم. چون نيک بنگريستم، آن همه فريبنده در فريبندي بود.»

بدون اشاره به ساير سخنان حکيمانه بايزيد و بدون تحليل جامع اهميت احتمالي آن تنها متذکر ميشويم که نداي بايزيد " سبحاني، سبحاني، ما اعظم شأني سبحان " (سبحان مراست، سبحان مراست، وه چه بزرگ جايگاهي است مرا) گويا بيش از هر چه مايه برانگيخته شدن خشم عليه بايزيد شده باشد و براي درک علت اين خشم بايد در نظر داشت که واژه سبحان تنها ميتواند در مورد خدا به کار رود. از اين ندا چنين استنباط شده بود که بايزيد ادعاي الوهيت کرده و در نتيجه همپايه فرعون شده است. که بنا به نوشته کتاب آسماني در ازاي چنين ادعا و خيره سري به عذابي صعب دچار گرديد. جنيد هنگام تفسير اين سخنان حکيمانه، در آنها موردي که مغاير با دين باشد نمي يابد و در تفسير او از اين سخنان تنها يک مطلب استنباط ميشود که بايزيد غرق در ستايش توحيد، وجود خود را از ياد برده و نداي سبحاني او را نبايد به شخص وي، بلکه به خدا منسوب داشت، که کلماتش را بايزيد بدون اختيار ادا کرده است."

ميگويند وقتي يک تن از علماء بر کلام بايزيد اعتراض کرد که اين سخن با علم موافق نيست، بايزيد گفت: اين سخن ما تعلق به آن پاره از علم دارد که به تو نرسيده است. به يک فقيه ديگر که از وي پرسيد علم خود را از کي و از کجا گرفته اي؟ پاسخ داد از اعطاي ايزدي؛ در يک مجلس که وي حاضر بود گفته شد: فلاني روايت از فلان مي کند و فلان از بهمان. بايزيد گفت مسکينانند مرده از مرده علم گرفته اند و ما علم خويش از آن زنده گرفته ايم که نمي ميرد. يکي از مخالفان بايزيد که در بسطام ميزيست و در همه جا خود را از بايزيد برتر ميشمرد، داود زاهد بود که خطيب جرجان نيز شد و اعقاب او تا قرنها بعد در بسطام باقي بودند.

فقيه ديگر که در جوار بايزيد مي زيست، مردم را از ملاقات وي تحذير مي کرد و ميگفت: از صحبت هوسناکي که خود رسم طهارت را درست نمي داند چه بهره مي بريد؟ در بسطام به روزگار بايزيد تعداد زرتشتيان هنوز بسيار بود و زهد بايزيد و عشقي که وي به خدا و دين نشان مي داد مي بايست تأثير جالبي در چنان محيط کرده باشد. بايزيد با زرتشتيان بسيار محبت مي کرد، بطوري که نوشته اند زرتشتي ايي با وي همسايه بود. يکشب کودک وي ميگريست و در خانه شان چراغ نبود. شيخ چراغ خويش را مقابل روزنه آنها نگهداشت تا کودک آرام گرفت و مادر کودک که در هنگام گريه طفل غايب بود از اين مايه شفقت بايزيد با شوهر به اعجاب و نحسين ياد کرد. همين مايه شفت بايزيد اين خانواده زرتشتي را سرانجام به اسلام رهنمون شد.

يک بار نيز بايزيد به نماز ميرفت و روز جمعه بود، باران هم آمده بود و زمين گل شده بود. بايزيد پايش لغزيد دست به ديوار گرفت و خود را نگهداشت. بعد در اين باره فکر کرد و با خود انديشيد که بهتر است از خداوند ديوار بحلي بخواهم و اين از رفتن به مسجد فوري تر است. درباره مالک ديوار پرسيد، گفتند: زرتشتي است. رفت و از وي اجازت خواست و حلالي. مرد حيرت کرد و مي گويند از تأثير اين مايه دقت در امانت بايزيد، مسلماني گزيد. در واقع همين مايه دقت و احتياط بايزيد، و زهد و رياضت او بود که عامه را از مسلمانان و نامسلمانان درباره وي به به اعجاب و تحسين واميداشت. عامه مسلمانان به اين زاهد به ظاهر امي بيش از فقها و مشايخ اعتقاد مي ورزيدند و زرتشتيان بسطام درباره وي چنان معتقد بودند که وقتي يکي شان را گفتند چرا مسلمان نشوي؟ جواب داد اگر اسلام آنست که بايزيد دارد، من طاقت آن را ندارم، و اگر آنست که شما بکار ميداريد، طالب آن نيستم.

بايزيد در مورد ديگر مي گويد: « من چون بحري ژرفم که نه آغازي دارم نه پاياني »، کسي از او پرسيد عرش چيست؟ پاسخ داد: من. گفت: کرسي چيست؟ گفت: من، و به همين سان درباره لوح و قلم چون سئوال کرد جواب داد: من، و اينچنين با پيامبران و فرشتگان اتخاذ هويت کرد و چون سئوال کننده را متعجب ديد، توضيح داد: « هر آنکس در خدا فاني شود و حقيقت را فراچنگ آورد؛ او خود همه حق خواهد شد. چون او نماينده خدا، خويشتن را در خويش ميبيند».

اظهار نظر شمس تبريزي درباره بايزيد بسطامي

راجع به انقلاب و آشفتگي مولانا جلال الدين رومي، افلاکي روايت کرده که روزي مولانا در حالي که از مدرسه پنبه فروشان قونيه بيرون آمده و بر استري سوار شده باتفاق جماعتي از طلاب علم ميگذشت، شمس تبريزي به او برخورد پرسيد: بايزيد بسطامي بزرگتر است يا محمد بن عبدالله. مولانا گفت: اين چه سئوال است؟ محمد خاتم پيغمبران است، چگونه ميتوان بايزيد را با او مقايسه کرد. شمس الدين تبريزي گفت: پس چرا پيغمبر ميفرمايد (ما عرفناک حق معرفتک) و بايزيد بسطامي ميگويد (سبحاني ما اعظم شأني)؛ مولانا بطوري آشفته شد که از استر بيفتاد و مدهوش شد، چون بهوش آمد با شمس به مدرسه رفت و تا چهل روز در حجره اي با او خلوت داشت.

نوشته شده توسط خاک پای فقرا در پنجشنبه دوم اسفند 1386 ساعت 4:26 بعد از ظهر | لینک ثابت |

فشار هاي همه جانبه به درويشان گنابادي

اصولگرايان در وزارت اطلاعات كه تابع طيف مؤتلفه-حجتيه ميباشند فاز جديدي از فشارها بر درويشان را آغاز نموده اند. اين گروه كه در سالهاي پس از انقلاب ريشه كن كردن و مخالفت با صوفيه را بعنوان ركني مهم در دستور كار خود داشت اتصالاً با ايجاد مشكلات و محدوديتهاي مختلف براي درويشان در زمينه هاي اقتصادي، مالي، فرهنگي و سياسي فشارهاي خود را بر دراويش زياد كرده است.
اقدامات زير از قبيل اين نوع فشارها ميباشد:

استخدامي: جلوگيري از استخدام، رد گزينش و يا اخراج دراويش از سمتهاي دولتي، آموزشي، رسانه‌اي، فرهنگي.

شغلي: دراويشي كه در صدد ايجاد واحدهاي اقتصادي يا توليدي و يا كار در بخش خصوصي هستند با انواع مشكلات ايذايي ناشي از اعمال نفوذ و فشار وزارت اطلاعات در صدور مجوزهاي لازمه، اخذ تسهيلات بانكي و غيره مواجه هستند. (از جمله ميتوان به طرح كارخانه شير سلطاني بيدخت از توابع گناباد كه بزرگترين كارخانه لبنيات آن منطقه محروم است اشاره كرد كه وزارت اطلاعات با الزام بانك عامل از پرداخت تسهيلات به اين پروژه عظيم جلوگيري نموده است.)

فرهنگي: دامنه اين تضعييقات به حيطه فرهنگي نيز سرايت نموده و هم اكنون تمامي سايتهاي درويشان اعم از فرهنگي، حقوقي و سياسي فيلتر را نموده اند.

سياسي: جلوگيري از حق آزاداي بيان، داشتن روزنامه، مجلات، مشاركت در فعاليتهاي تلويزيوني،‌عدم صدور مجوز چاپ كتاب و ….

اجتماعي: ايجاد تنشها و برخوردهاي مصنوعي با دراويش و تخريب اماكن مذهبي و حسينيه‌هاي آنان. صرف هزينه و به كار گماردن افراد براي بدگويي از دراويش در رسانه‌ها و سايتها و وبلاگها …

قضايي: عدم رسيدگي به پرونده‌هاي دراويش مورد ظلم واقع شده و تحت فشار قرار دادن وكلاي درويشان جهت پيگيري پرونده‌هاي مظلومين دراويش…

نوشته شده توسط خاک پای فقرا در چهارشنبه یکم اسفند 1386 ساعت 11:19 قبل از ظهر | لینک ثابت |

سالگرد فاجعه قم

تکرار فاجعه کربلا

باز این چه شورش است

ماه محرم است ، قم نینوا شدست، دودی ز شهر جفا برسماء شدست...
بوی گازهای سمی و اشک آور می آید. شلیک گلوله ها و بمب های آتش زا حکایت از ستیز و درگیری دارد. فریاد وااسلاما و خروج آل علی از دین رسول الله از بلند گوهای مستقر در محل به گوش می رسد ...
در آسمان پرنده ای نیست!! سنگ است آنچه چشم می بیند، جماعتی نظاره گر و عده ای با باتوم و سنگ یورش می برند ...
گویا فتوا داده اند ...

خودروهای آتش نشانی ، آمبولانس و پلیس در حرکتند. نظامیان را با لباسی مبدل از شهرهای اطراف آورده اند تا بگویند!!عاملان جنایت ،مردمند...
اتوبوسها زنان، کودکان ، پیران و جوانان را با سر و روی خون آلود به زندان می برند.... بیمارستانها مملو از صوفیان مجروح است ... حسینیه شریعت در آتش می سوزد... هلهله ای برپاست ... آشوب در ذرات عالمست ،قم در تلاطم است ، ماه محرم است ...
22بهمن 57 نیست ،اشتباه نکنید ، جنگ طاغوت و یاغوت نیست . 24 بهمن 84 است .
قم صحنه رزم جهالت و تحجر علیه حقیقت است .جنگ میان بودنها و بایدها .
عمال مفتیان، فتوا بدست، تازیانه بر حق و حقیقت پرستان می زنند ، اینجا تکرار کربلا در قرن ماست
شب پرستان شریعت شعار از فرط حماقت و شقاوت با حربه قانون ، فتوا و دین ،برآنند تا خورشید تابنده معرفت را به مسلخ برده با احادیث ابو هریره ای و سنت ابوسفیانی و قوانین فرعونی حقیقت را به بند بکشند .
اینجا قم است و ماه محرم است ،حرمت شکنان همیشه ی تاریخ آمده اند که بار دیگر حرمت مقدسات، شرافت انسانیت و وجدان و قداست دین و مذهب را بشکنند ، حلاج را بر دار کنند و عین القضات را در بوریا به آتش بسوزانند و مشتاق را مثله کنند...
اینان خانه حقیقت و شریعت را سوزاندند و با خاک یکسان نمودند .

وبلاگ خورشید حق سالروز اعتلای فقر و درویشی ،مقاومت غیورانه و دلیرانه صوفیان صفت نشان در مقابل مرتجعین و مقدس مآبان متحجررا به ساحت مقدس امام عصر عجل الله تعالی فرجه و نایب برحق او قطب زمان حضرت آقای حاج دکتر نور علی تابنده مجذوبعلیشاه ( ارواحنا فداه ) و شیخ حلیل القدر سلسله جناب آقای حاج سید احمد شریعت ( درویش فیض علی ) و تمامی ارادتمندان ولایت مرتضوی تبریک و تهنیت عرض می دارد واز خدای منان استدامه ایام عزت و سرفرازی درویشی و تشیع را مسئلت می نماید .

ای شب پرستان کور دل و یزیدیان زمان و عمر و عاصیان طالب

حکومت ری ننگتان باد

یزیدیان زمان ننگتان باد

نوشته شده توسط خاک پای فقرا در پنجشنبه بیست و پنجم بهمن 1386 ساعت 3:5 بعد از ظهر | لینک ثابت |

با شکایت دراویش نیز اینگونه بر خورد شد

وقتی ضارب و شاکی و قاضی یکی باشند ((همانند واقعه های قم و بروجرد))

شکایت وزارت اطلاعات از خانواده ابراهیم لطف اللهی

دادگاه شعبه سوم بازپرسی سنندج امروز رای نهایی خود را در خصوص نبش قبر ابراهیم لطف اللهی صادر کرد. طبق این حکم نبش قبر خلاف موازین شرع بوده و با آن مخالفت شده است.
همچنین با مراجعه پدر و برادر ابراهیم لطف اللهی به دادگاه، به آنها اعلام شد که اداره اطلاعات کردستان شکایتی را با اتهام “توهین به ماموران دولت” تقدیم دادگاه نموده است.
طبق گفته قاضی پرونده این اتهام به دلیل عکس العمل پدر و برادر ابراهیم می باشد که در ستاد خبری اطلاعات به آنها اعلام شد پسر شما خودکشی کرده است.
به گفته خانواده ابراهیم لطف اللهی، وکیل این پرونده، آقای صالح نیکبخت اعلام تجدید نظر خواهد کرد.

(((به خاطر بیاورید شکایت مصطفی دانشجو را ))

نوشته شده توسط خاک پای فقرا در سه شنبه بیست و سوم بهمن 1386 ساعت 8:53 بعد از ظهر | لینک ثابت |

عکس

این عکس زیبا هدیه خورشید حق به فقرا

برای دیدن بقیه عکسها به وبلاگ خورشید حق ۲ مراجعه کنید.

www.khorshidehagh2.blogfa.com

نوشته شده توسط خاک پای فقرا در پنجشنبه یازدهم بهمن 1386 ساعت 10:25 بعد از ظهر | لینک ثابت |

خورشید حق 2 راه اندازی شد

هو

۱۲۱

بدینوسیله راه اندازی وبلاگ خورشید حق 2 را به اطلاع

فقرای عزیز میرسانیم.

فعالیت این وبلاگ بیشتر در زمینه فرهنگی میباشد .

در این وبلاگ مطالب و مقاله های زیادی نمایش داده میشود .

در ضمن تا حدودی بخش عکس این وبلاگ به

وبلاگ خورشید حق 2 انتقال داده میشود و عکس های زیادی

در این وبلاگ تازه تاسیس نمایش داده میشود.

برای دسترسی به خورشید حق 2 به آدرس این

وبلاگ عدد ۲ را اضافه نمایید .

www.khorshidehagh2.blogfa.com

هم اکنون این وبلاگ با عکسها و مطالبی به روز میباشد.

امیدواریم مفید واقع شود .

التماس دعا

نوشته شده توسط خاک پای فقرا در یکشنبه هفتم بهمن 1386 ساعت 1:11 بعد از ظهر | لینک ثابت |

بدون شرح...!!

البته یادتون نره اگر میخواهید شیعه حقیقی باشید و زیر سایه جمهوری اسلامی باشید هر جا از این کاشی کاریها دیدید باید در اسرع وقت و با هر وسیله ای این کاشی کاری ها و اسماء را تخریب کنید.

سر در ورودی حسینیه شریعت قم محراب نماز حسینیه شریعت

(قبل از به آتش کشیدن وتخریب حسینیه)

نمونه کتیبه ها و کاشیکاریهای داخل حسینیه شریعت قم

(قبل از به آتش کشیدن وتخریب حسینیه)

نمونه کتیبه ها و کاشیکاریهای داخل حسینیه شریعت قم

(قبل از به آتش کشیدن وتخریب حسینیه)

آئینه کاری سقف حسینیه شریعت قم اسامی ائمه اطهار و حضرت قائم (عج)

البته قبل از به آتش کشیدن وتخریب حسینیه....!!!!

تصاویر از سایت تصوف ایران تهیه شده است.

http://www.sufism.ir/Pictures.php

نوشته شده توسط خاک پای فقرا در یکشنبه هفتم بهمن 1386 ساعت 12:15 بعد از ظهر | لینک ثابت |

وظیفه بود

هو

۱۲۱

وبلاگ خورشید حق بعد از انجام وظیفه ی خود در برابر فیلترینگ

وبسایت مجذوبان نور و وبلاگ بایاران دوباره به حالت قبلی

بازگشته و انجام وظیفه می کند .

در ضمن این هم آدرس های بدون فیلتر این دو منبع :

وبسایت مجذوبان نور : www.majzob.net

وبلاگ بایاران : www.bayaran.blogfa.ir

مدیریت وبلاگ خورشید حق از اینجا باز هم اعلام میدارد که هدف

از اقدامی که انجام شد فقط اثبات همدلی و اتحاد بین فقرا

و کوری چشم دشمنان بود .

با آرزوی موفقیت برای این دومنبع خبری سلسله و تمامی فقرا .

خاک پای فقرا.

نوشته شده توسط خاک پای فقرا در شنبه ششم بهمن 1386 ساعت 9:5 قبل از ظهر | لینک ثابت |

وبلاگ بایاران مجذوبان نور

هو

۱۲۱

پس از اقدام اشتباه و ناجوانمردانه ی شبکه فیلترینگ ایران و

فیلتر کردن وبسایت مجذوبان نور و وبلاگ بایاران که از دوستان

و اخوان عزیز تر از جان بنده هستند وبلاگ خورشید حق در اقدامی

کوچک تصمیم گرفته است که از این به بعد با نام بایاران مجذوبان نور

تمامی پست های این دو منبع مهم را در این وبلاگ نمایش دهد .

در ضمن هیچ هراسی از فیلتر شدن نداریم .

حتی اگر فردا فیلتر شویم .

فقط و فقط قصد و منظور ما اثبات

اتحاد و همدلی بین فقرا است

تا کور شود هر آنکه نتواند دید

آدرس جدید سایت مجذوبان نور :

بر روی لینک کلیک کنید :

www.majzob.net

http://208.64.28.245/

این پست تا چند روز مطلب اول است تا همه آگاهی پیدا کنند و

مطالب جدید زیر این پست گذاشته می شود .

نوشته شده توسط خاک پای فقرا در پنجشنبه چهارم بهمن 1386 ساعت 9:25 بعد از ظهر | لینک ثابت |

هشدار عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس ایران نسبت به فعالیتهای گروه حجتیه

حمیدرضا حاجی بابایی ، عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس ایران اعلام کرد : به دنبال انتشار فتاوای روحانیون وهابی عربستان و کویت مبنی بر وجوب تخریب قبور ائمه و واکنش شدید برخی مراجع و علمای شیعه در ایران و عراق به این فتاوا ، اعضای گروه حجتیه درجلسات و مجامع خود سخنان تند و عمدتاً اهانت آمیزی را علیه اعتقادات و بزرگان اهل سنت مطرح می کنند که به سرعت نیز نوار کاست و سی دی های این مجالس در سطح وسیعی بین مناطق سنی نشین ایران و کشورهای مسلمان منطقه توزیع می شود .
فعالیتهای حجتیه در راستای تفرقه بین کشورهای اسلامی است و جهان اسلام نباید خود را وارد بازیهای تفرقه انگیز صهیونیست و آمریکا کند . این فعالیتهایی که انجام می شود ربطی به جهان اسلام ندارد بلکه بازیهای صهیونیستها و آمریکاست.
حمیدرضا حاجی بابایی اضافه کرد : نباید افرادی که به دنبال تفرقه در جهان اسلام هستند را از ارکان جهان اسلام بدانیم . آنها مزدبگیران صهیونیسم و آمریکا هستند . با توجه به سال اتحاد ملی و انسجام اسلامی ، از تفرقه ها و کودتاهایی که برای نفاق در بین مسلمانان در حال شکل گیری است باید دوری کنیم .

توضیح سایت مجذوبان نور :
حسینیه دراویش نعمت اللهی گنابادی در شهرهای قم و بروجرد که به آتش کشیده شد و به زیر تیغ بولدوزر شهرداری رفت نیز تئوری و اقدام حجتیه ایها بود . لازم است حال که کمیسیون امنیت ملی مجلس ایران از فعالیتهای حجتیه ابراز نگرانی می کند ، کمی هم به تخریب مکان عبادی دراویش و خانه حسین (ع) رسیدگی کند تا بر همگان معلوم شود به قول ایشان مزدبگیران صهیونیست و آمریکا امروز در این سرزمین به چه لباسی درآمده و در چه مناصبی اشتغال دارند و برای تفرقه بین مسلمانان تلاش می کنند !!!!

نوشته شده توسط خاک پای فقرا در چهارشنبه سوم بهمن 1386 ساعت 5:41 بعد از ظهر | لینک ثابت |